چطور می‌توانیم کمکتان کنیم؟

انتخاب را بر اساس تراکم پیکسل موردنیاز روی هدف انجام دهید، نه فقط عدد مگاپیکسل. دوربین ۲ مگاپیکسل معمولاً ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰، دوربین ۴ مگاپیکسل معمولاً ۲۵۶۰ در ۱۴۴۰ (در بعضی مدل‌ها ۲۶۸۸ در ۱۵۲۰) و دوربین ۸ مگاپیکسل ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ پیکسل دارد و با لنز یکسان، تعداد پیکسل بر متر متناسب با تعداد پیکسل‌های افقی بالا می‌رود. برای مثال با لنزی با زاویهٔ دید ۹۰ درجه، چهره در حدود ۳٫۸ متر با ۲ مگاپیکسل، ۵٫۱ متر با ۴ مگاپیکسل و ۷٫۷ متر با ۸ مگاپیکسل به تراکم لازم برای تشخیص هویت، یعنی ۲۵۰ پیکسل بر متر، می‌رسد. برای شروع، ۲ مگاپیکسل برای یک ورودی یا اتاق کوچک کافی است، ۴ مگاپیکسل برای بیشتر فروشگاه‌ها، دفاتر و حیاط‌ها مناسب است و ۸ مگاپیکسل در فضاهای باز و وسیع یا وقتی می‌خواهید روی فیلم ضبط‌شده زوم کنید صرفه دارد، البته با بیت‌ریت بیشتر و کمی نویز بیشتر در شب.

بیت‌ریت همهٔ دوربین‌ها را جمع کنید و در فرمول بگذارید: 16 دوربین با بیت‌ریت 4 Mbps (مقدار معمول دوربین 2 مگاپیکسل با H.264 و 25 فریم بر ثانیه) روی هم 64 Mbps می‌شوند که در روز 64 × 86,400 ÷ 8 ÷ 1,000 = 691.2 GB فضا می‌گیرند. در 30 روز این عدد 691.2 × 30 = 20,736 GB، یعنی حدود 20.7 TB است. با حاشیهٔ حدود 10% فضای خالی که محاسبه‌گر فضای هارد سایت KDT در نظر می‌گیرد، 20.736 ÷ 0.9 = 23.04 TB لازم دارید؛ مثلاً 2 عدد هارد 12 TB. همین سیستم با H.265 (حدود 2 Mbps برای هر دوربین) نصف این فضا را می‌خواهد: 10.37 TB و با حاشیه 11.52 TB، یعنی یک هارد 12 TB.

پهنای باند لازم هر لینک تقریباً برابر است با تعداد دوربین × بیت‌ریت هر دوربین × ۱٫۳؛ عدد ۱٫۳ همان ۳۰٪ حاشیهٔ اطمینان برای مشاهدهٔ زنده و نوسان بیت‌ریت است که محاسبه‌گر سایت کی دی تی هم به کار می‌برد. برای مثال ۱۶ دوربین ۴ مگاپیکسل با H.265 و ۲۵ فریم بر ثانیه هر کدام حدود ۳ Mbps می‌خواهند؛ پس ۱۶ × ۳ = ۴۸ Mbps و با حاشیه ۴۸ × ۱٫۳ = ۶۲٫۴ Mbps می‌شود که یک لینک ۱۰۰ مگابیتی از پس آن برمی‌آید. همین ۱۶ دوربین با H.264 هر کدام حدود ۶ Mbps می‌خواهند، یعنی ۹۶ Mbps و با حاشیه ۱۲۴٫۸ Mbps که به لینک گیگابیتی نیاز دارد. این محاسبه را برای تک‌تک لینک‌های مسیر جداگانه انجام دهید: آپ‌لینک سوئیچ‌ها، پورت و پهنای باند ورودی ضبط‌کننده (NVR) و، برای دیدن از راه دور، سرعت آپلود اینترنت محل نصب.

سه عدد را حساب کنید: تعداد پورت، بودجهٔ PoE و سرعت آپ‌لینک. برای پورت‌ها، تعداد دوربین‌ها را با یک یا دو پورت برای NVR و آپ‌لینک جمع کنید و حدود 20 درصد هم برای توسعه اضافه کنید؛ برای 16 دوربین یک مدل 24 پورت مناسب است. برای توان، هر دوربین ثابت را مثلاً 12 W فرض کنید (معمولاً 6 تا 16 W): 16 × 12 = 192 W در دوربین‌ها، تقسیم بر 0.85 برای افت کابل حدود 226 W و با 20 درصد حاشیه حدود 271 W در سوئیچ، پس بودجهٔ PoE حدود 300 W یا بیشتر لازم است. پورت دوربین‌ها برای دوربین‌های معمول می‌تواند 100 Mbps باشد، اما لینک سوئیچ به NVR باید گیگابیتی باشد و اگر VLAN یا پایش از راه دور می‌خواهید، مدل Lite-Managed یا مدیریتی بگیرید. نمونه‌های کی دی تی: اگر توسعه‌ای در کار نیست، KP-1606J3SFT با 16 پورت PoE و بودجهٔ 400 W، و در غیر این صورت KP-2408H4SMU با 24 پورت PoE گیگابیتی و بودجهٔ 600 W.

از هارد مخصوص نظارت تصویری (Surveillance) یا دست‌کم هارد ردهٔ NAS که برای کار ۲۴ ساعته طراحی شده است استفاده کنید. هاردهای دسکتاپ معمولاً برای حدود ۲۴۰۰ ساعت کار در سال (در برابر ۸۷۶۰ ساعتِ کار شبانه‌روزی) و بار کاری حدود ۵۵ ترابایت در سال مشخص شده‌اند، در حالی که هاردهای نظارت تصویری برای کار پیوسته طراحی شده‌اند، بار کاری معمولشان ۱۸۰ ترابایت در سال است و مدل‌های رده‌بالا و مخصوص هوش مصنوعی اغلب تا حدود ۵۵۰ ترابایت در سال. فریم‌ور هاردهای نظارت تصویری برای نوشتن هم‌زمان جریان‌های تصویر متعدد بهینه شده است (معمولاً تا ۶۴ دوربین HD روی هر هارد) و به‌جای تلاش طولانی برای خواندن یک سکتور ضعیف، جریان ضبط را ادامه می‌دهد که به جلوگیری از افت فریم کمک می‌کند؛ بسیاری از مدل‌های پرظرفیت هم حسگر لرزش برای دستگاه‌های چندهاردی دارند. هارد دسکتاپ ممکن است اوایل کار کند، اما در ضبط شبانه‌روزی معمولاً دچار وقفهٔ ضبط، خطا و عمر کوتاه‌تر می‌شود.

عیب‌یابی را از پایین به بالا و لایه‌به‌لایه انجام دهید، چون هر لایه به لایهٔ زیرین خود وابسته است. اول برق و لینک را بررسی کنید: صفحهٔ تلفن روشن باشد، پورت سوییچ لینک بدهد (و اگر تلفن با PoE کار می‌کند، PoE روی آن پورت فعال باشد و ظرفیت باقی داشته باشد) و طول کابل از ۱۰۰ متر بیشتر نباشد. بعد بررسی کنید که تلفن آدرس IP معتبر گرفته باشد (نبودن آدرس یا 0.0.0.0 یعنی DHCP جواب نداده، معمولاً به‌خاطر VLAN یا محدودهٔ DHCP اشتباه) و حساب SIP در وضعیت Registered باشد؛ اگر نیست، آدرس سرور، شمارهٔ داخلی، رمز و نوع انتقال را چک کنید و مطمئن شوید سانترال آن IP را مسدود نکرده است. اگر تماس زنگ می‌خورد ولی صدا نیست، یک‌طرفه است یا بریده‌بریده می‌شود، سراغ NAT و فایروال، پورت‌های RTP، کدک‌ها، لرزش تأخیر و گم شدن بسته بروید. در پایان یک تلفن سالم را جایگزین کنید یا همین تلفن را روی یک پورت سالم ببرید تا معلوم شود ایراد از تلفن است یا از شبکه.

سیستم سیمی پایدارترین گزینه است: سنسورها باتری ندارند که نیاز به تعویض داشته باشد، در برابر تداخل و پارازیت رادیویی مصون‌اند و با مقاومت انتهای خط (EOL) قطع یا اتصال کوتاه کابل هم توسط پنل تشخیص داده می‌شود؛ بنابراین برای ساختمان نوساز یا هنگام بازسازی که می‌توان کابل را داخل لوله کشید، انتخاب اول است. سیستم بی‌سیم در خانه و دفتر ساخته‌شده سریع و بدون تخریب نصب می‌شود و جابه‌جا کردن سنسورها ساده است، اما باتری هر سنسور معمولاً هر ۲ تا ۵ سال باید عوض شود، بُرد رادیویی باید در محل آزمایش شود و سیستم باید دوطرفه و دارای نظارت (Supervision) باشد تا قطع ارتباط یک سنسور یا پارازیت گزارش شود. در بسیاری از پروژه‌ها بهترین راه، پنل هیبرید است: سنسور سیمی هر جا کابل‌کشی آسان است و سنسور بی‌سیم برای نقاطی که کابل‌کشی به آن‌ها سخت است. پنل KB-M2 کی دی تی هیبرید است؛ ۶ زون سیمی روی برد دارد که تا ۱۹۲ زون قابل توسعه است و تا ۱۰۰ تجهیز بی‌سیم دوطرفهٔ ۸۶۸ مگاهرتز را پشتیبانی می‌کند.

بله. روشنایی، پرده، ترموستات، سناریو و زمان‌بندی، حالت‌های خانه، موسیقی، آیفون، پیجینگ و پخش اذان همگی روی شبکهٔ محلی و داخل خود کنسول اجرا می‌شوند و بدون اینترنت هم ادامه دارند؛ فقط لازم است شبکهٔ داخلی ساختمان (سوییچ و روتر یا اکسس‌پوینت) روشن باشد. کنترل از روی کنسول دیواری و از هر گوشی یا لپ‌تاپی که به Wi-Fi ساختمان وصل است (از طریق صفحهٔ وب کنسول) هم کار می‌کند. اینترنت فقط برای امکاناتی لازم است که از ساختمان بیرون می‌روند: دسترسی از راه دور با وب‌اپ ابری، اعلان روی گوشی وقتی برنامه بسته است، رادیو اینترنتی، آب‌وهوا و به‌روزرسانی خودکار.