خانه هوشمند

خانهٔ هوشمند کی دی تی (خانوادهٔ ایریدیوم) از یک کنسول مرکزی، پنل‌های لمسی دیواری و رومیزی و ماژول‌های رله ساخته می‌شود. با همین یک سامانه می‌توانید روشنایی، پرده، ترموستات فن‌کویل، داکت‌اسپلیت و کولر آبی، موسیقی روی اسپیکرهای شبکه، آیفون درب و پنل دزدگیر رنیوم را کنترل کنید. سناریو، زمان‌بندی و حالت‌های خانه مثل حضور، خروج و شب هم در همین‌جا تعریف می‌شود. همه‌چیز روی شبکهٔ محلی خودتان کار می‌کند و وب‌اپ ابری کی دی تی کنترل از بیرون ساختمان را اضافه می‌کند.

بله. روشنایی، پرده، ترموستات، سناریو و زمان‌بندی، حالت‌های خانه، موسیقی، آیفون، پیجینگ و پخش اذان همگی روی شبکهٔ محلی و داخل خود کنسول اجرا می‌شوند و بدون اینترنت هم ادامه دارند؛ فقط لازم است شبکهٔ داخلی ساختمان (سوییچ و روتر یا اکسس‌پوینت) روشن باشد. کنترل از روی کنسول دیواری و از هر گوشی یا لپ‌تاپی که به Wi-Fi ساختمان وصل است (از طریق صفحهٔ وب کنسول) هم کار می‌کند. اینترنت فقط برای امکاناتی لازم است که از ساختمان بیرون می‌روند: دسترسی از راه دور با وب‌اپ ابری، اعلان روی گوشی وقتی برنامه بسته است، رادیو اینترنتی، آب‌وهوا و به‌روزرسانی خودکار.

کنسول، یعنی کنسول دیواری ۱۰ اینچی KD-SC10-PW یا نرم‌افزار کنسول کی دی تی روی رایانه‌های ویندوز یا لینوکس، مغز سامانه است: سناریو، زمان‌بندی، ترموستات و حالت‌های خانه را اجرا می‌کند و صفحهٔ وب سامانه را می‌دهد. پنل‌های لمسی ۴ اینچی، یعنی KD-CC04-R03 دیواری و KD-CC04-D رومیزی، نقطهٔ کنترل روشنایی، ترموستات، موسیقی و حالت‌ها هستند. ماژول‌های رلهٔ KD-R004، KD-R008، KD-R016 و KD-R032 با ۴، ۸، ۱۶ و ۳۲ کانال، کار اصلی قطع و وصل روشنایی، موتور پرده و فن‌کویل را در تابلوی برق انجام می‌دهند. پنل KD-CC04-R03 خودش هم ۳ رلهٔ داخلی ۱۰ آمپری دارد.

برای هر مدار روشنایی ۱ کانال، برای هر موتور پرده ۲ کانال (باز و بسته) و برای هر فن‌کویل تا ۳ کانال (دور کم، متوسط و زیاد) حساب کنید، به‌علاوهٔ ۱ کانال اگر شیر آب را هم فرمان می‌دهید، و حدود ۲۰ درصد هم برای تغییرات آینده اضافه کنید. مثلاً ۱۴ مدار روشنایی، ۳ پرده و ۳ فن‌کویل (بدون شیر) یعنی ۱۴ + ۳ × ۲ + ۳ × ۳ = ۲۹ کانال، و با ۲۰ درصد ذخیره حدود ۳۵ کانال. این نیاز با یک KD-R032 (۳۲ کانال) و یک KD-R004 (۴ کانال) پوشش داده می‌شود. هر ماژول به تعداد کانال‌های رله‌اش ورودی دیجیتال هم دارد.

بله. نرم‌افزار کنسول کی دی تی روی رایانه‌های ویندوز و لینوکس هم نصب می‌شود و در آن‌جا نقش کنسول مرکزی سامانه را دارد. رایانه باید شبانه‌روز روشن بماند؛ پس آن را روی UPS بگذارید، حالت خواب را غیرفعال کنید و در ویندوز ورود خودکار را فعال کنید تا بعد از قطع برق کنسول خودش دوباره بالا بیاید. امکاناتی که به سیستم‌عامل یا سخت‌افزار وابسته‌اند، مثل دریافت صدای گوشی با بلوتوث، ممکن است روی رایانه با کنسول دیواری فرق داشته باشند. سایر دستگاه‌های شبکه مثل قبل از راه صفحهٔ وب از کنسول استفاده می‌کنند.

۳ راه دارید: صفحهٔ لمسی کنسول دیواری یا پنل‌ها، صفحهٔ وب کنسول که با آدرس IP آن از هر مرورگر روی Wi-Fi ساختمان باز می‌شود، و وب‌اپ ابری کی دی تی برای استفاده از بیرون. دانلود از فروشگاه برنامه لازم نیست، چون وب‌اپ ابری را می‌توان به صفحهٔ اصلی گوشی اضافه کرد (در آیفون از منوی اشتراک‌گذاری (Share) گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را بزنید). رابط کاربری به سه زبان فارسی، انگلیسی و عربی در دسترس است. هر کاربر فقط صفحه‌ها و امکاناتی را می‌بیند که مدیر برایش مجاز کرده است.

نه. وقتی گزینهٔ «فعال‌سازی اتصال ابر» در تنظیمات ابر (Cloud) کنسول روشن باشد، کنسول یک اتصال رمزنگاری‌شدهٔ خروجی به سرویس ابری کی دی تی برقرار می‌کند و گوشی شما از همان طریق به کنسول می‌رسد. هیچ پورتی روی روتر باز نمی‌شود، برای همین حتی وقتی اینترنت‌تان IP متغیر یا مشترک دارد هم کار می‌کند. با حساب کاربری خودتان وارد وب‌اپ می‌شوید و فقط کنسول‌هایی را می‌بینید که به حساب شما وصل شده‌اند.

ارتباط بین کنسول و ابر رمزنگاری‌شده است و هر حساب ابری فقط به کنسول‌هایی دسترسی دارد که به آن وصل شده‌اند. ورود به وب‌اپ با رمز عبور دست‌کم ۸ نویسه شامل حرف و رقم، یا با کد ۶ رقمی پیامکی روی شمارهٔ موبایل شما انجام می‌شود و چند بار تلاش اشتباه حساب را برای مدتی قفل می‌کند. داخل خانه هم مدیر برای هر کاربر ورود جداگانه می‌سازد، می‌تواند صفحه‌هایی مثل تنظیمات یا دکمهٔ درب‌بازکن را پنهان کند، و صفحهٔ کنسول با PIN ۴ تا ۶ رقمی قفل می‌شود. هنگام راه‌اندازی رمزهای قوی و مخصوص خودتان بگذارید، نرم‌افزار را به‌روز نگه دارید و اگر هیچ‌وقت از راه دور استفاده نمی‌کنید اتصال ابر را خاموش کنید.

کنسول به کار محلی خود ادامه می‌دهد و وب‌اپ ابری تا برگشتن اتصال آن را آفلاین نشان می‌دهد. وقتی اینترنت برگردد، کنسول خودش دوباره وصل می‌شود و بدون هیچ کاری از سمت شما دوباره آنلاین دیده می‌شود. روی فرمان‌هایی که در حالت آفلاین می‌فرستید حساب نکنید، چون اجرا نمی‌شوند. داخل خانه هیچ چیز فرق نمی‌کند، چون کنسول دیواری و صفحهٔ وب محلی کار می‌کنند.

مدیر سامانه در بخش کاربران تنظیمات برای هر نفر یک کاربر می‌سازد، رمز (و در صورت نیاز PIN) تعیین می‌کند و تیک هر چیزی را که آن فرد نباید ببیند یا استفاده کند برمی‌دارد. مجوزها هم صفحه‌های کامل مثل خانهٔ هوشمند، موسیقی، تماس، دزدگیر و تنظیمات را در بر می‌گیرند و هم موردهای داخل آن‌ها مثل یک ترموستات، یک حالت سفارشی خانه یا دکمهٔ درب‌بازکن را. به‌طور پیش‌فرض همه‌چیز مجاز است و با پنهان‌کردن یک صفحه، هر چیزی که داخل آن است هم پنهان می‌شود. همین قواعد برای حساب‌هایی که از وب‌اپ ابری استفاده می‌کنند هم اعمال می‌شود و می‌توانید کاربری را بدون حذف غیرفعال کنید.

تا جایی که می‌شود سیمی کار کنید: کنسول و ماژول‌های رله را با اترنت وصل کنید (هر مسیر کابل تا ۱۰۰ متر می‌تواند باشد) و KD-SC10-PW را با PoE (استاندارد IEEE 802.3at، در مدل دارای گزینهٔ PoE) یا آداپتور ۱۲ ولت تغذیه کنید. پنل‌های ۴ اینچی، یعنی KD-CC04-R03 و KD-CC04-D، با Wi-Fi ۲٫۴ گیگاهرتز وصل می‌شوند، پس محل هر پنل باید سیگنال خوبی داشته باشد. پیام‌های کنترل بسیار کوچک‌اند و Wi-Fi برایشان کافی است، اما سیگنال ضعیف یا کانال شلوغ رایج‌ترین دلیل کند یا آفلاین دیده‌شدن پنل است. در محل هر پنل سیگنال حدود منفی ۷۰ dBm یا قوی‌تر هدف بگیرید، از کانال ۱، ۶ یا ۱۱ استفاده کنید و در صورت نیاز برای هر طبقه یک اکسس‌پوینت بگذارید.

از یک روتر یا سوییچ مطمئن استفاده کنید و کنسول، ماژول‌های رله، پنل‌ها و اسپیکرها را در یک زیرشبکه نگه دارید. برای کنسول و دستگاه‌های ثابت IP ثابت یا رزرو DHCP بگذارید، چون بعد از قطع برق ممکن است روتر آدرس‌های دیگری بدهد و ارتباط دستگاه‌ها به‌هم بخورد. ترافیک سبک است: پیام‌های کنترلی بسیار کوچک‌اند، هر جریان موسیقی حدود ۱۹۲ کیلوبیت بر ثانیه (مقدار معمول) می‌خواهد و ویدیوی آیفون معمولاً ۲ تا ۴ مگابیت بر ثانیه؛ پس یک شبکهٔ معمولی ۱۰۰ مگابیتی کافی است. موسیقی به‌صورت multicast پخش می‌شود، پس روی سوییچ‌های مدیریتی IGMP snooping را فعال کنید تا ترافیک آن به همهٔ پورت‌ها نریزد. اگر خانهٔ هوشمند را روی VLAN یا شبکهٔ Wi-Fi جدا می‌گذارید، گوشی‌هایی که با AirPlay یا DLNA صدا می‌فرستند باید با کنسول در یک زیرشبکه باشند.

چون پنل‌ها با Wi-Fi ۲٫۴ گیگاهرتز وصل می‌شوند، دلیل تقریباً همیشه سیگنال است: پوشش ضعیف‌تر از حدود منفی ۷۰ dBm، کانال شلوغ، یا روتری که کانالش یا آدرس کنسول را عوض کرده است. سیگنال را در محل پنل با گوشی بسنجید، اکسس‌پوینت را جابه‌جا یا اضافه کنید، کانال Wi-Fi را روی ۱، ۶ یا ۱۱ ثابت کنید و برای کنسول آدرس ثابت رزرو کنید. بعد از قطع برق اول روتر و بعد کنسول را روشن کنید، چون پنل‌ها از راه کنسول به سامانه وصل می‌شوند. اگر فقط یک پنل مشکل دارد، پیش از هر تغییر دیگری همان پنل را ری‌استارت کنید.

وقتی برق برمی‌گردد، کنسول، ماژول‌های رله و پنل‌ها خودشان دوباره راه می‌افتند و تنظیمات، سناریوها و کاربران روی حافظهٔ کنسول می‌مانند. در زمان قطعی چیزی قابل کنترل نیست، مگر اینکه کنسول، سوییچ شبکه و روتر روی UPS باشند؛ در آن صورت کنترل محلی و دسترسی از راه دور ادامه پیدا می‌کند. زمان کار را این‌طور تخمین بزنید: وات‌ساعت باتری × ۰٫۷ ÷ توان مصرفی به وات. باتری ۱۲ ولت ۷ آمپرساعت ۸۴ وات‌ساعت انرژی دارد، پس بار ۳۲ واتی (کنسول تا ۱۲ وات، سوییچ و روتر حدود ۱۰ وات هرکدام، مقادیر معمول) حدود ۸۴ × ۰٫۷ ÷ ۳۲ ≈ ۱٫۸ ساعت کار می‌کند. وضعیتی که هر مدار بعد از بازگشت برق می‌گیرد به تنظیم خود ماژول بستگی دارد؛ در زمان راه‌اندازی یک بار برق را قطع کنید و آن را بررسی کنید، به‌خصوص برای بخاری و پمپ.

از راه صفحهٔ لمسی، پنل‌ها، صفحهٔ وب و وب‌اپ ابری نه، چون همهٔ آن‌ها از طریق کنسول کار می‌کنند؛ سناریو، زمان‌بندی، حالت‌های خانه، کنترل ترموستات، موسیقی و آیفون هم تا برگشتن کنسول متوقف می‌شوند. اما ماژول‌های رله تا وقتی برق دارند آخرین وضعیت خود را نگه می‌دارند و قابلیت اتصال ورودی به خروجی (Input Mutual Control) دارند که اجازه می‌دهد شستی یا کلید سیمی‌شده روی ورودی‌های ماژول، رله‌های آن را بدون کنسول فرمان دهد؛ آن را هنگام راه‌اندازی تنظیم و آزمایش کنید. برای مدارهای ضروری مثل روشنایی راهرو هم یک راه دستی مثل کلید معمولی یا فیوز نگه دارید. در ساختمانی با چند کنسول، سناریو و ترموستات فقط روی کنسول اصلی اجرا می‌شوند، پس خرابی آن کنسول آن‌ها را هم متوقف می‌کند.

رله‌ها روشنایی (LED و هالوژن)، موتور پرده و موتور فن‌کویل را قطع و وصل می‌کنند؛ ظرفیت هر کانال پنل KD-CC04-R03 ۱۰ آمپر اعلام شده است و برای ماژول‌های KD-R004 تا KD-R032 مقدار مجاز کنتاکت را در دیتاشیت همان مدل ببینید. چنین عددی معمولاً برای بار مقاومتی است: در ۲۲۰ ولت، ۱۰ آمپر یعنی ۲۲۰ × ۱۰ = ۲۲۰۰ وات، به شرط اینکه ولتاژ مجاز رله ولتاژ شبکهٔ شما را پوشش دهد. موتور، ترانسفورماتور و درایور LED در لحظهٔ وصل چند برابر جریان کارشان می‌کشند؛ پس آن‌ها را حداکثر تا حدود نصف ظرفیت رله بارگذاری کنید یا از کنتاکتور واسطه استفاده کنید. بارهای سنگین مثل بخاری، پمپ و کمپرسور را باید با کنتاکتور مناسب همان بار قطع و وصل کرد و رله فقط بوبین کنتاکتور را فرمان دهد.

رابط کی دی تی برای چراغ‌های دیمردار اسلایدر روشنایی و برای چراغ‌های رنگی (RGB) انتخاب‌گر رنگ دارد، به شرطی که کنترلر دیمر یا RGB سازگاری در سامانه نصب شده باشد. ماژول‌های رله، یعنی KD-R004 تا KD-R032 و رله‌های داخلی پنل KD-CC04-R03، فقط قطع و وصل می‌کنند؛ پس رله را در مسیر برق لامپ دیمردار یا LED رنگی نگذارید تا نورش را کم کند، چون فقط روشن و خاموشش می‌کند. رنگ‌هایی که برای گروه‌ها و کلیدها در رابط انتخاب می‌کنید چیز جداگانه‌ای است و فقط برچسب روی صفحه است تا اتاق‌ها و دکمه‌ها راحت‌تر شناخته شوند. پیش از طراحی، مدل کنترلر دیمر یا RGB موردنظر را با پشتیبانی کی دی تی تأیید کنید.

در بسیاری از موارد بله. پنل دیواری KD-CC04-R03 با برق شهر ۱۱۰ تا ۲۲۰ ولت تغذیه می‌شود، با Wi-Fi وصل می‌شود و کابل دیتا نمی‌خواهد و تا ۳ مدار ۱۰ آمپری را خودش قطع و وصل می‌کند؛ پس در جعبه‌ای که فاز و نول دارد می‌تواند جای کلید معمولی بنشیند. کنسول KD-SC10-PW را اضافه کنید و مطمئن شوید Wi-Fi به محل همهٔ پنل‌ها می‌رسد. مدارهایی که جعبهٔ مناسب ندارند یا بیش از ۳ مدار در یک نقطه‌اند، با ماژول رله در تابلوی برق بهتر جواب می‌دهند. پیش از سفارش پنل‌ها سیم‌کشی هر نقطه را بررسی کنید.

گروه معمولاً یک اتاق یا یک پنل دیواری است و کلیدها را دربر دارد؛ کلیدها همان دکمه‌هایی هستند که خروجی رله‌ها را قطع و وصل می‌کنند و هر گروه و کلید نام و رنگ خودش را دارد. کلید مجازی کلیدی است که سیم مستقل ندارد: با زدن آن چند کلید یا فرمان واقعی با هم اجرا می‌شوند؛ مثلاً کلید «خاموشی همهٔ چراغ‌ها». گروه‌ها و کلیدها روی کنسول، صفحهٔ وب آن و وب‌اپ ابری یکسان دیده می‌شوند. گروه‌ها را بر اساس اتاق یا طبقه بسازید تا نام‌ها برای همهٔ کاربران قابل‌فهم باشد.

هر پرده از ۲ کانال رله استفاده می‌کند، یکی برای باز و یکی برای بسته، و شما زمان کامل حرکت موتور را برای هر جهت وارد می‌کنید (مثلاً ۱۲ ثانیه). کنسول پیش از فرمان‌دادن به یک جهت، جهت مخالف را خاموش می‌کند و پس از پایان زمان حرکت رله را قطع می‌کند و می‌توانید هر لحظه پرده را متوقف کنید؛ چند پرده را هم می‌شود در یک گروه هم‌زمان حرکت داد. حالت «نیمه» هم وجود دارد: کنسول پرده را کامل می‌بندد و سپس به‌اندازهٔ زمان نیمهٔ تنظیم‌شده باز می‌کند، چون موقعیت از روی زمان کار موتور به دست می‌آید نه سنسور موقعیت. از موتورهایی با لیمیت‌سوئیچ داخلی استفاده کنید و اگر پرده را با دست یا کلید دیواری جابه‌جا کرده‌اید و موقعیتش درست نشان داده نمی‌شود، هر چند وقت یک بار یک باز یا بستهٔ کامل انجام دهید.

فن‌کویل، داکت‌اسپلیت و کولر آبی را از راه رله کنترل می‌کند و برای این کار از یک سنسور دمای متصل به شبکه استفاده می‌کند؛ حالت‌ها شامل سرمایش، گرمایش، فقط فن و در دستگاه‌هایی که پشتیبانی می‌کنند خودکار است. حلقهٔ کنترل روی کنسول اجرا می‌شود و مقدار پیش‌فرض هیسترزیس ۰٫۵ درجهٔ سانتی‌گراد و بازهٔ دمای هدف ۱۶ تا ۴۰ درجه است. حفاظت‌ها داخل سیستم است: کمپرسور حدود ۵ دقیقه صبر می‌کند تا دوباره روشن شود، پمپ کولر آبی حدود ۲ دقیقه پیش از راه‌افتادن فن پوشال‌ها را خیس می‌کند، و اگر سنسور حدود ۲ دقیقه گزارش ندهد رله‌های ترموستات خاموش می‌شوند. تنظیمات ترموستات را می‌شود در حالت‌های خانه و زمان‌بندی هفتگی هم گنجاند.

روی دیوار داخلی و معمولاً در ارتفاع ۱٫۲ تا ۱٫۵ متر از کف، جایی که افراد واقعاً می‌نشینند، دور از آفتاب مستقیم، هوای خروجی کولر و بخاری، آشپزخانه، رادیاتور و در بیرونی نصب کنید. سنسوری که کنار منبع گرما یا در مسیر جریان هواست دمای بالاتر یا پایین‌تر از واقعیت می‌خواند و باعث می‌شود تجهیزات زیاد خاموش و روشن شوند یا هرگز به دمای هدف نرسند. برای هر ترموستات ۱ سنسور استفاده کنید. یک بار عدد آن را با یک دماسنج مرجع مقایسه کنید و اگر بیش از حدود ۰٫۵ درجه اختلاف داشت، در تنظیم کالیبراسیون ترموستات اصلاحش کنید.

۴ نوع وجود دارد. زمان‌بندی هفتگی در ساعت‌های مشخص و روزهای انتخابی یک رله را روشن و خاموش می‌کند، حتی برای بازه‌هایی که از نیمه‌شب می‌گذرند، و زمان‌بندی تایمی رله را در یک ساعت مشخص برای چند دقیقهٔ معین روشن می‌کند. سناریوی سنسور وقتی مقداری مثل دما، رطوبت یا CO2 از آستانه‌ای عبور کند یا بین دو آستانه قرار بگیرد (برای جلوگیری از قطع و وصل پیاپی) رله را فرمان می‌دهد، و سناریوی رله به رله وقتی یک خروجی تغییر کند خروجی دیگر را فرمان می‌دهد، در صورت نیاز فقط برای مدت معین. همه روی کنسول اجرا می‌شوند و بدون اینترنت کار می‌کنند و هر کدام را می‌شود جداگانه فعال یا غیرفعال کرد.

زمان‌بندی هفتگی مدام بازهٔ خودش را اعمال می‌کند: «تقویت مجدد» آن به‌طور پیش‌فرض هر ۶۰ ثانیه وضعیت رله را بررسی و اصلاح می‌کند، پس چراغی که داخل بازهٔ روشن خاموش کنید دوباره روشن می‌شود و چراغی که بیرون از بازه روشن کنید دوباره خاموش می‌شود. برای تغییر این رفتار، «تقویت مجدد» را روی «غیرفعال» بگذارید تا زمان‌بندی فقط در ساعت‌های روشن و خاموش عمل کند، یا با «مدت زمان خارج تایم» بگذارید چراغی که با دست روشن کرده‌اید به مدتی که تعیین می‌کنید (از ۱۰ ثانیه تا ۲۴ ساعت) روشن بماند. سناریوهای سنسور هم تقویت می‌کنند و تا وقتی شرطشان برقرار است به‌طور پیش‌فرض هر ۳۰ ثانیه خروجی را دوباره اعمال می‌کنند. ضمناً بررسی کنید سناریو یا حالت خانهٔ دیگری همان خروجی را فرمان نمی‌دهد.

حالت خانه یک صحنه است که با یک لمس از کنسول، پنل یا وب‌اپ اجرا می‌شود. سامانه ۳ حالت پیش‌فرض دارد، حضور، خروج و شب، که حذف نمی‌شوند، و روی‌هم حداکثر ۱۰ حالت؛ یعنی می‌توانید حداکثر ۷ حالت سفارشی مثل مهمان یا سینما اضافه کنید. هر حالت می‌تواند رله‌های انتخابی را روشن یا خاموش کند، پرده‌ها را باز، بسته یا نیمه‌باز کند، ترموستات‌ها را تنظیم کند و موسیقی را روی اسپیکرهای انتخابی پخش یا متوقف کند. محدودیت ۱۰ حالت برای کل سامانه است و پنل ۴ اینچی در صفحهٔ خود ۹ حالت اول را نشان می‌دهد.

حالت خانه صحنه‌ای است که خودتان شروع می‌کنید: با یک لمس مجموعهٔ ثابتی از کارها روی رله‌ها، پرده‌ها، ترموستات‌ها و موسیقی اجرا می‌شود، مثلاً وقتی از خانه بیرون می‌روید یا می‌خوابید. سناریو یک قاعدهٔ خودکار است که خودش اجرا می‌شود، در ساعت‌های مشخص یا وقتی مقدار یک سنسور یا وضعیت یک رله تغییر کند. اجرای یک حالت چیزی را قفل نمی‌کند و حالت قبلی را هم خنثی نمی‌کند؛ بعد از آن هر چراغ یا ترموستاتی را می‌توانید تغییر دهید. حالت خانه را برای لحظه‌هایی که خودتان تصمیم می‌گیرید و سناریو را برای کارهایی که باید بدون دخالت شما انجام شود به کار ببرید.

بله. ماژول رله، پنل یا سنسور تازه‌ای که به شبکه وصل شود خودش را به کنسول معرفی می‌کند و با شمارهٔ سریال در فهرست دستگاه‌های شناسایی‌شده ظاهر می‌شود؛ بعد کانال‌هایش را به گروه، کلید، پرده یا ترموستات نسبت می‌دهید، بدون اینکه چیزی از تنظیمات فعلی به‌هم بخورد. هنگام انتخاب ماژول‌ها حدود ۲۰ درصد کانال آزاد نگه دارید و در تابلوی برق جا و نقطهٔ شبکهٔ اضافه بگذارید. چند ماژول کنار هم در یک سامانه کار می‌کنند، مثلاً یک KD-R032 کنار یک KD-R016.

بله. هر اسپیکر یا گروه اسپیکر می‌تواند منبع خودش را پخش کند: برای هر اتاق یک پخش‌کنندهٔ جدا راه بیندازید، فهرست پخش یا آهنگ آن را انتخاب کنید و ولوم هر اسپیکر را جدا تنظیم کنید؛ یک ولوم مرکزی هم روی همه اثر می‌گذارد. هر اسپیکر در هر لحظه یک منبع را پخش می‌کند و منبع تازه جای منبع قبلی را روی آن اسپیکر می‌گیرد. فایل‌ها را با قالب‌های رایج مثل MP3، WAV، AAC، OGG و FLAC می‌شود بارگذاری کرد، هر فهرست پخش تا ۵۰ آهنگ دارد و هر جریان موسیقی حدود ۱۹۲ کیلوبیت بر ثانیه از شبکه مصرف می‌کند.

بله؛ روی کنسول لینوکسی مثل KD-SC10-PW ۴ راه وجود دارد: بلوتوث (گوشی اندروید و آیفون مثل یک بلندگو با کنسول جفت می‌شود)، AirPlay (آیفون، آیپد و مک)، DLNA (برنامه‌های اندرویدی که می‌توانند به گیرندهٔ DLNA پخش کنند، بعد از اینکه گیرندهٔ DLNA را روی کنسول روشن کردید) و پخش از مرورگر روی صفحهٔ امن در هر مرورگر امروزی. AirPlay و DLNA لازم دارند گوشی و کنسول در یک زیرشبکه باشند. بلوتوث و پخش از مرورگر معمولاً کمتر از نیم ثانیه تأخیر دارند و AirPlay حدود ۲ ثانیه، پس برای موسیقی مناسب‌ترند تا فیلم. Google Cast، یعنی فهرست Chromecast در اندروید، پشتیبانی نمی‌شود.

کنسول اوقات شرعی پنج‌گانه را خودش از روی مختصات شهر شما و روش محاسبه‌ای که انتخاب می‌کنید حساب می‌کند، مثلاً روش تهران یا جعفری، پس به اینترنت نیاز ندارد. برای هر وقت می‌توانید اذان را روشن یا خاموش کنید و اسپیکر یا گروه اسپیکر، ولوم و صدای مؤذن را انتخاب کنید. اذان بر موسیقی روی همان اسپیکرها اولویت دارد و آنچه را آن‌جا پخش می‌شود متوقف می‌کند. شهر، روش محاسبه، تاریخ، ساعت و منطقهٔ زمانی را درست تنظیم کنید، چون مکان یا ساعت اشتباه همهٔ وقت‌ها را جابه‌جا می‌کند.

مراجع مختلف برای فجر و عشاء زاویه‌های متفاوتی از خورشید زیر افق در نظر می‌گیرند، پس روش‌های محاسبه ممکن است چند دقیقه اختلاف داشته باشند؛ مثلاً روش تهران برای فجر ۱۷٫۷ درجه و برای عشاء ۱۴ درجه را به کار می‌برد. در تنظیمات اذان اول روش محاسبه، بعد طول و عرض جغرافیایی شهر و بعد تاریخ، ساعت و منطقهٔ زمانی کنسول را بررسی کنید. شهر یا ساعت اشتباه، مثلاً وقتی ساعت کنسول در جایی بدون اینترنت جابه‌جا شده باشد، هر ۵ وقت را با هم جابه‌جا می‌کند. برای هماهنگی با یک مرجع مشخص، همان روشی را انتخاب کنید که آن مرجع به کار می‌برد.

بله، با یک آیفون تصویری SIP. وقتی پنل درب زنگ می‌زند، کنسول زنگ می‌خورد، تصویر دوربین درب را نشان می‌دهد، صحبت را ممکن می‌کند و با دکمهٔ «درب‌بازکن» در را باز می‌کند؛ بسته به دستگاه، در با یک آهنگ DTMF در حین تماس یا با یک فرمان HTTP باز می‌شود. کنسول می‌تواند مستقیم با آدرس IP پنل درب هم تماس بگیرد، پس سرور SIP لازم نیست. برای تصویر زنده دوربین باید H.264 بفرستد، چون H.265 در مرورگر به‌صورت زنده پخش نمی‌شود و کنسول در آن حالت به عکس‌های لحظه‌ای برمی‌گردد. دکمهٔ درب‌بازکن را می‌توانید از کاربرانی که نباید داشته باشند پنهان کنید.

بله. کنسول‌های اضافه، مثلاً یکی برای هر طبقه، به همان سامانه می‌پیوندند، همان دستگاه‌ها را نشان می‌دهند و کنترل می‌کنند و هرکدام برای موسیقی، پیجینگ و جواب‌دادن به در قابل استفاده است. یک کنسول به‌عنوان کنسول اصلی (سرور) تعیین می‌شود و کارهای مشترک مثل سناریو، زمان‌بندی، کنترل ترموستات و ارسال ساعت و آب‌وهوا را اجرا می‌کند و بقیه کلاینت‌اند تا فرمان‌ها تکراری نشوند. برای اینکه هنگام زنگ در همهٔ کنسول‌ها زنگ بخورند، آدرس IP هر کنسول را در تنظیمات پنل درب وارد کنید: هرکدام مستقل زنگ می‌خورد و وقتی یکی جواب دهد بقیه قطع می‌شوند. یک حساب ابری را هم می‌شود به چند کنسول وصل کرد و بعد از ورود یکی را انتخاب کرد.

بله. کنسول، پنل‌های لمسی و وب‌اپ ابری می‌توانند یک ناحیهٔ دزدگیر را مسلح، غیرمسلح یا در حالت خانه (Stay) مسلح کنند و وضعیتش را نشان دهند. مسلح و غیرمسلح‌کردن PIN کاربر را می‌خواهد و خود پنل دزدگیر آن را دقیقاً مثل کیپدش بررسی می‌کند، پس کنسول هرگز تعیین نمی‌کند چه کسی مجاز است. اعلان‌ها می‌توانند دربارهٔ تحریک آلارم، تمپر (Tamper)، مسلح و غیرمسلح‌شدن، قطع برق شهر و ضعیف‌شدن باتری سنسورها خبر بدهند. حالت‌های خانه دزدگیر را مسلح نمی‌کنند، پس برای آن از صفحهٔ دزدگیر یا پنل استفاده کنید (خود دزدگیر در بخش اعلام سرقت توضیح داده شده است).

کنسول می‌تواند دربارهٔ تغییر گروه‌ها و کلیدها، فعالیت ترموستات و پرده، سناریوها و حالت‌های خانه، هشدار سنسور هوا، رویدادهای پنل دزدگیر، زنگ درب و قطع و وصل سیستم خبر بدهد و هر دسته را در تنظیمات می‌شود جداگانه روشن یا خاموش کرد. داخل شبکهٔ خانه بدون اینترنت بنر درون‌برنامه‌ای می‌گیرید. اعلان روی گوشی وقتی برنامه بسته است از سرویس اعلان سازندهٔ گوشی رد می‌شود، پس هم گوشی و هم اتصال ابر کنسول به اینترنت نیاز دارند. فقط دسته‌هایی را که لازم دارید روشن کنید تا پیام‌ها زیاد نشوند.

گزینهٔ «به‌روزرسانی خودکار از ابر» را در تنظیمات ابر کنسول روشن کنید تا کنسول خودش سرور به‌روزرسانی کی دی تی را بررسی کند و فقط فایل‌های تغییرکرده را دریافت کند؛ پس به‌روزرسانی‌ها کم‌حجم‌اند و هر فایل پیش از اعمال با چک‌سام راستی‌آزمایی می‌شود. برنامه هنگام نصب یک بار ری‌استارت می‌شود و تنظیمات، کاربران و سناریوهای شما حفظ می‌شوند. خودتان هم می‌توانید در تنظیمات، بخش نگهداری، به‌روزرسانی را بررسی و اعمال کنید. در جایی که اینترنت نیست، بستهٔ به‌روزرسانی را از همان بخش می‌شود دستی اعمال کرد.

بله. ماژول‌های رله با MQTT، Modbus (RTU، TCP، UDP و ASCII)، HTTP GET، CoAP، TCP و UDP ارتباط برقرار می‌کنند، درگاه RS485 و CAN دارند و با پلتفرم‌هایی مثل Home Assistant، openHAB، Domoticz و Node-RED کار می‌کنند؛ برای PLC معمولاً Modbus مسیر اتصال است. پیش از برنامه‌ریزی یکپارچه‌سازی، مدل‌های دقیق درگیر را فهرست کنید، چون قابلیت‌های پشتیبانی‌شده به مدل بستگی دارد. اگر یک رله هم از سناریوهای کنسول و هم از سامانهٔ دیگری فرمان می‌گیرد، تعیین کنید هر خروجی زیر نظر کدام سامانه باشد تا فرمان‌ها با هم تداخل نکنند.

آداپتور ۱۲ ولت ۱ آمپر کنسول KD-SC10-PW یعنی حداکثر ۱۲ وات، و ماژول‌های رلهٔ KD-R004، KD-R008، KD-R016 و KD-R032 به‌ترتیب ۳، ۵، ۹ و ۱۶ وات اعلام شده‌اند. مثلاً یک کنسول (۱۲ وات)، یک KD-R032 (۱۶ وات) و یک KD-R004 (۳ وات) روی‌هم ۳۱ وات می‌شود و ۳۱ وات × ۲۴ ساعت × ۳۶۵ روز برابر است با ۲۷۱٫۶ کیلووات‌ساعت در سال. مصرف پنل‌ها و تجهیزات شبکه به این عدد اضافه می‌شود و UPS هم تلفات خودش را دارد. این‌ها حداکثر مقادیر اعلام‌شده‌اند، پس مصرف واقعی معمولاً کمی کمتر است.

بله. کنسول هر روز به‌طور خودکار از تنظیمات خود، مثل گروه‌ها، کلیدها، پرده‌ها و سناریوها، پشتیبان می‌گیرد و حدود ۳۰ روز اخیر را روی خودش نگه می‌دارد؛ وقتی اتصال ابر روشن باشد، ۷ نسخهٔ آخر روی سرور ابری کی دی تی هم ذخیره می‌شود. در تنظیمات، بخش نگهداری، می‌توانید هر لحظه پشتیبان بگیرید یا یکی از نسخه‌ها را بازیابی کنید و بعد از بازیابی بهتر است برنامه را ری‌استارت کنید. اگر حافظهٔ خود کنسول خراب شود، پشتیبان‌های محلی هم از بین می‌روند؛ برای این حالت اتصال ابر را روشن نگه دارید. پشتیبان فقط تنظیمات را دربرمی‌گیرد، نه فایل‌های موسیقی و اذان.