اسپیکرهای شبکه

حداقل چیزی که لازم دارید خود اسپیکر و یک کابل شبکه به پورت یک سوییچ PoE+ (استاندارد IEEE 802.3at) است؛ اگر سوییچ PoE ندارید، آداپتور 12 V و 2 A هم کار می‌کند. سانترال SIP فقط وقتی لازم است که بخواهید از تلفن IP یا از خود سانترال با اسپیکرها صحبت کنید؛ اعلام از کنسول یا نرم‌افزار به‌صورت multicast و پخش فایل‌های ذخیره‌شده با زمان‌بندی بدون هیچ سرور اضافه‌ای انجام می‌شود. اسپیکرهای KDT یک صفحهٔ وب داخلی دارند که با آن فایل صوتی را در حافظهٔ داخلی آپلود می‌کنید، زمان‌بندی می‌گذارید و پخش را کنترل می‌کنید، و در صورت نیاز حساب SIP هم روی آن‌ها تعریف می‌شود. ساعت اسپیکر را هم به یک سرور NTP (داخلی یا اینترنتی) وصل کنید تا پخش‌های زمان‌بندی‌شده سر وقت انجام شوند.

در سیستم معمولی یک آمپلی‌فایر مرکزی سیگنال آنالوگ را با کابل بلندگو (مثلاً خط 100 ولت) به بلندگوهای غیرفعال می‌رساند؛ اسپیکر شبکه خودش کارت شبکه، دیکدر صدا و آمپلی‌فایر دارد و فقط یک کابل شبکه می‌خواهد که با PoE برق را هم می‌رساند. هر اسپیکر آدرس IP خودش را دارد و می‌شود آن را جدا یا در یک گروه کنترل کرد، و اضافه‌کردن اسپیکر یعنی اضافه‌کردن یک پورت سوییچ، نه کابل‌کشی صدا و تعویض آمپلی‌فایر. در عوض توان و فاصله محدودند: اسپیکر PoE کمتر از 20 W توان صوتی پیوسته می‌دهد و کابل شبکه حداکثر 100 متر از سوییچ فاصله دارد. بنابراین برای سالن‌های خیلی بزرگ یا ساختمانی که خط 100 ولت آن آماده است، سیستم آنالوگ معمولاً منطقی‌تر است و برای اعلام تخلیهٔ اضطراری هم تجهیزات گواهی‌شدهٔ هشدار صوتی (Voice Alarm) لازم است.

در حالت SIP هر اسپیکر مثل یک داخلی روی سانترال ثبت می‌شود و با شماره‌گیری (یا صدا زدن یک گروه پیجینگ در سانترال) خودکار جواب می‌دهد؛ برای اعلام زندهٔ تلفنی عالی است، ولی سانترال برای هر اسپیکر یک جریان صوتی جداگانه می‌فرستد و بار سانترال و شبکه با تعداد اسپیکرها بالا می‌رود. در حالت multicast منبع فقط یک جریان RTP به یک آدرس گروهی می‌فرستد و همهٔ اسپیکرهای عضو آن را با هم پخش می‌کنند؛ سرور لازم نیست و بار شبکه ثابت می‌ماند، اما جریان یک‌طرفه است و به تنظیم IGMP روی سوییچ‌ها نیاز دارد. در حالت مستقل، خود اسپیکر فایل‌های ذخیره‌شده را طبق زمان‌بندی یا با ورودی آلارم پخش می‌کند و به سرور یا کنسول وابسته نیست، ولی هر اسپیکر را باید جداگانه تنظیم کرد. در پروژه‌های واقعی معمولاً ترکیب می‌کنند: زنگ‌ها و برنامه‌های ثابت به‌صورت مستقل، موسیقی و اعلام گروهی با multicast و اعلام زنده از تلفن با SIP.

بله. پیجینگ، پخش زمان‌بندی‌شده، تماس SIP و multicast همگی داخل شبکهٔ محلی انجام می‌شوند و مسیر صدا به اینترنت وابسته نیست؛ کنسول KDT هم پیجینگ و موسیقی را روی شبکهٔ محلی اجرا می‌کند و بدون اینترنت کار می‌کند، و اینترنت فقط برای دسترسی از راه دور و اعلان‌ها لازم است. تنها دو نکته را باید در نظر بگیرید: ساعت و محتوای آنلاین. ساعت اسپیکرها را به یک سرور NTP داخل شبکه وصل کنید (یا دستی تنظیم کنید) تا زمان‌بندی‌ها دقیق بمانند، و به یاد داشته باشید که رادیو اینترنتی و گفتار متنی ابری اینترنت می‌خواهند، در حالی که فایل‌های ذخیره‌شده در اسپیکر و صفحهٔ وب خود آن نمی‌خواهند.

برای اتاق‌ها، راهروها، کلاس‌ها و مغازه‌هایی که سقف کاذب دارند مدل سقفی را انتخاب کنید: KA-iC25-P (25 W، بلندگوی 5.5 اینچ) یا قوی‌تر، KA-iC35-P (35 W، 6.5 اینچ)؛ با متعلقات مخصوص (طبق دیتاشیت) روی سقف بدون سقف کاذب هم قابل نصب‌اند. برای سالن‌ها، باشگاه‌های ورزشی، کارگاه‌ها و فضاهایی که سقف مناسب ندارند، مدل‌های دیواری داخلی KA-iW45-P (45 W) یا KA-iW55-PB (55 W، با دو بلندگو به قطر 6.5 و 1.5 اینچ) مناسب‌اند. برای حیاط، پارکینگ، محوطه و بیرون کارخانه از بلندگوی شیپوری KA-OH25-P (25 W، IP66) استفاده کنید که محدودهٔ فرکانسی 380 Hz تا 8 kHz آن برای گفتار و آژیر مناسب است. هر پنج مدل با PoE (استاندارد IEEE 802.3at) یا آداپتور 12 V کار می‌کنند و SIP، multicast، پخش زمان‌بندی‌شده و ورودی آلارم دارند؛ مدل‌های داخلی IP44 هستند و نباید زیر باران قرار بگیرند.

سخت‌افزار هر دو یکی است: تغذیهٔ PoE (استاندارد IEEE 802.3at) یا آداپتور 12 V، حافظهٔ داخلی برای فایل‌های صوتی و ورودی آلارم؛ تفاوت در فرم‌ورِ اجراشده روی آن است. مدل Germanium فرم‌ور فعلی را دارد و از پروتکل‌های SIP، RTP، multicast، MQTT و HTTP، پخش دستی، زمان‌بندی‌شده، multicast و رویدادمحور، پردازش صدا (AEC، AGC و ANS) و یکپارچگی با کنسول KDT، NVR، دوربین‌ها و نرم‌افزارهای مدیریت تصویر KDT پشتیبانی می‌کند. مدل Germanium Smart همین سخت‌افزار را با فرم‌ور اختصاصی تیم نرم‌افزار KDT دارد؛ تماس SIP، پیجینگ multicast و موسیقی کنسول KDT را پشتیبانی می‌کند و اولویت میان منابع صدا، اتصال گروهی اسپیکرها بدون نیاز به کنسول، فرمان‌های گروهی مثل آژیر و پخش کلیپ یا گفتار متنی (TTS) روی یک گروه، و به‌روزرسانی از سرور KDT با برگشت خودکار به نسخهٔ قبلی را اضافه می‌کند. برای پیجینگ، پخش زمان‌بندی‌شده و هشدار همراه با سامانه‌های تصویری KDT مدل Germanium کافی است؛ اگر به اولویت‌بندی منابع صدا، هشدار گروهی بدون کنسول یا گفتار متنی نیاز دارید، Germanium Smart را انتخاب کنید.

استاندارد IEEE 802.3af (PoE) حداکثر 15.4 W روی پورت سوییچ می‌دهد که حداکثر 12.95 W آن به دستگاه می‌رسد؛ استاندارد IEEE 802.3at (PoE+) تا 30 W روی پورت و 25.5 W روی دستگاه را تأمین می‌کند و 802.3bt هم توان‌هایی تا 60 W و 90 W روی پورت را ممکن می‌کند. اسپیکر هنگام پخش بلند بسیار بیشتر از تلفن یا دوربین توان می‌کشد؛ به همین دلیل مشخصات اسپیکرهای Germanium KDT استاندارد IEEE 802.3at را ذکر می‌کند و باید آن‌ها را به پورت PoE+ وصل کنید (یا از اینجکتور PoE+ یا آداپتور 12 V استفاده کنید). علاوه بر کلاس هر پورت، مجموع توان PoE سوییچ را هم در دیتاشیت ببینید، چون سوییچ 24 پورت لزوماً روی همهٔ پورت‌ها هم‌زمان 30 W نمی‌دهد. حداکثر طول کابل در همهٔ حالت‌ها 100 متر است.

عددهای وات در دیتاشیت توانایی آمپلی‌فایر و بلندگو را نشان می‌دهند، اما توان متوسطی که پورت PoE می‌تواند برساند محدود است: دستگاه PoE+ در مجموع حداکثر 25.5 W می‌کشد (و در 802.3af فقط 12.95 W). با فرض حدود 10 درصد تلفات مبدل تغذیه، حدود 2 W برای پردازنده و مدارهای شبکه و بازده حدود 85 درصد برای آمپلی‌فایر کلاس D، حدود 18 W توان صوتی پیوسته روی PoE+ و حدود 8 W روی PoE معمولی باقی می‌ماند (مقادیر معمول). گفتار و موسیقی معمولاً توان متوسطی برابر 3 تا 10 درصد قله‌هایشان دارند، پس قله‌ها می‌توانند بالاتر باشند، اما آژیر یا تن پیوسته منبع تغذیه را دائم زیر بار می‌گذارد و آداپتور 12 V و 2 A هم (24 W) در همین حدود است. اختلاف کمتر از آن است که به نظر می‌رسد: 55 W به‌جای 18 W فقط حدود 5 dB بلندتر است، پس مدل‌ها را با حساسیت و بیشینهٔ SPL مقایسه کنید و برای سطح بیشتر اسپیکر اضافه کنید.

هر جا پورت PoE+ دارید از PoE استفاده کنید: یک کابل هم برق و هم صدا را می‌رساند و یک UPS پشت سوییچ همهٔ اسپیکرها را در قطع برق زنده نگه می‌دارد. کابل شبکه (Cat5e یا بهتر، از مس خالص و نه CCA) تا 100 متر مجاز است؛ برای فاصلهٔ بیشتر، سوییچ یا اکستندر PoE را نزدیک اسپیکر بگذارید یا از فیبر و مدیاکانورتر استفاده کنید. آداپتور 12 V و 2 A (24 W) را جایی به کار ببرید که PoE نیست، مثلاً برای بلندگوی شیپوری روی پایه، و کابل DC را کوتاه نگه دارید چون ولتاژ در طول آن افت می‌کند: با جریان 2 A، کابل 1.5 mm² به طول 20 متر حدود 0.9 V (حدود 8 درصد) افت دارد و کابل 2.5 mm² حدود 0.56 V (حدود 5 درصد). مگر اینکه دفترچه صریحاً اجازه دهد، هر اسپیکر را هم‌زمان از دو منبع (PoE و آداپتور) تغذیه نکنید.

برای هر اسپیکر PoE+ حدود 30 W در نظر بگیرید، مگر اینکه سوییچ مصرف واقعی را اندازه بگیرد: با بودجهٔ PoE برابر 240 W می‌توان 8 اسپیکر، با 370 W می‌توان 12 اسپیکر را تغذیه کرد و برای 24 اسپیکر 720 W لازم است. تعداد پورت‌های PoE در مشخصات به معنای توان کامل روی همهٔ پورت‌ها در یک زمان نیست، پس مجموع توان PoE سوییچ را بخوانید. خود صدا سبک است: یک جریان G.711 روی اترنت حدود 87 kbps است، یعنی کمتر از 0.1 درصد یک پورت 100 Mbps؛ بنابراین بودجهٔ PoE است که تعداد اسپیکر را محدود می‌کند، نه پهنای باند. اگر اعلام باید در قطع برق هم کار کند، سوییچ‌ها را روی UPS بگذارید.

اسپیکرهای Germanium KDT یک پورت اترنت RJ45 با سرعت 10/100 Mbps دارند و در دیتاشیت آن‌ها Wi-Fi ذکر نشده است؛ پس اتصال بی‌سیم یعنی وصل کردن آن‌ها از راه یک بریج یا اکسس‌پوینت در حالت کلاینت، و برق را هم باید جداگانه با آداپتور 12 V یا یک پورت PoE روی بریج تأمین کرد. ضعف Wi-Fi در multicast است: فریم‌های multicast با پایین‌ترین نرخ پایه و بدون تأیید دریافت ارسال می‌شوند و پیجینگ ممکن است بپرد یا قطع شود؛ از بریج نقطه‌به‌نقطه با IGMP Snooping یا تبدیل multicast به unicast استفاده کنید، یا برای آن اسپیکر از SIP (unicast) بهره بگیرید. صدا سرعت زیاد نمی‌خواهد بلکه تحویل پایدار می‌خواهد، پس لینک را با حاشیهٔ سیگنال مناسب بسازید و پیش از تحویل با یک اعلام طولانی آزمایش کنید.

منبع یک جریان صوتی RTP را به یک آدرس گروهی (multicast) می‌فرستد و همهٔ اسپیکرهایی که روی همان آدرس و پورت تنظیم شده‌اند آن را هم‌زمان پخش می‌کنند؛ به اسپیکرهایی که عضو گروه نیستند چیزی نمی‌رسد. آدرس را از بازهٔ 239.0.0.0/8 بردارید (مثلاً 239.255.10.1 برای زون اول)، از 224.0.0.x دوری کنید و 239.0.0.x و 239.128.0.x را هم به کار نبرید، چون MAC آن‌ها با بازهٔ 224.0.0.x یکی است که سوییچ‌ها همیشه به همهٔ پورت‌ها می‌فرستند. برای RTP از یک پورت UDP زوج استفاده کنید (پورت فرد بعدی برای RTCP رزرو است)، برای هر زون آدرس یا پورت جدا بگذارید و کدک را G.711 (PCMU یا PCMA) با بسته‌های 20 ms انتخاب کنید که رایج‌ترین فرمت پشتیبانی‌شده برای پیجینگ است. تنظیمات فرستنده و همهٔ اسپیکرهای گروه باید دقیقاً یکسان باشند.

برای هر زون یک آدرس multicast جدا (یا آدرس و پورت جدا) در نظر بگیرید، مثلاً 239.255.10.1 برای طبقهٔ همکف و 239.255.10.2 برای طبقهٔ اول؛ پیجینگ به یک زون یعنی ارسال به یک آدرس. «همه‌جا» یا All Call یعنی اعلام به همهٔ اسپیکرها: یا یک آدرس مشترک است که همهٔ اسپیکرها علاوه بر آدرس زون خودشان به آن گوش می‌دهند (اگر مدل چند آدرس را پشتیبانی کند)، یا فرستنده هم‌زمان به آدرس همهٔ زون‌ها می‌فرستد. زون‌ها را بر اساس نحوهٔ استفاده از فضا (طبقه، بال ساختمان، کلاس، فضای باز) تقسیم کنید، نه بر اساس اینکه اسپیکرها به کدام سوییچ وصل‌اند، و برای توسعهٔ آینده جدولی از آدرس‌ها نگه دارید. کنسول KDT هم پیجینگ و موسیقی را روی گروه‌هایی از اسپیکرها می‌فرستد و می‌توان هر گروه را یک زون گرفت.

اسپیکرها با پیام‌های IGMP اعلام می‌کنند که عضو یک گروه multicast هستند و سوییچی که IGMP Snooping دارد این پیام‌ها را می‌شنود و جریان را فقط به همان پورت‌ها می‌فرستد؛ بدون Snooping سوییچ جریان را مثل broadcast به همهٔ پورت‌ها پخش می‌کند. Snooping به یک Querier نیاز دارد، یعنی دستگاهی (معمولاً روتر یا سوییچی که Querier در آن فعال شده) که هر 125 ثانیه می‌پرسد چه کسی هنوز گوش می‌دهد. اگر در VLAN هیچ Querier نباشد، عضویت‌ها بعد از حدود 260 ثانیه منقضی می‌شوند و صدا که اول درست پخش می‌شد بعد از چهار تا پنج دقیقه قطع می‌شود. IGMP Snooping را روشن کنید، در هر VLAN فقط یک Querier فعال بگذارید و در جدول multicast سوییچ ببینید پورت‌های اسپیکرها فهرست شده باشند.

روتر multicast را عبور نمی‌دهد مگر اینکه مسیریابی multicast (PIM) فعال باشد، و بسیاری از فرستنده‌ها TTL برابر 1 می‌گذارند و بسته‌ها همان‌جا بعد از اولین روتر از بین می‌روند. برای عبور از VLAN باید روی سوییچ لایه 3 یا روتر مسیریابی multicast (معمولاً PIM Sparse Mode و IGMP روی هر VLAN) را فعال کنید و TTL فرستنده را بیشتر از تعداد روترهای مسیر (حداقل 2) بگذارید، یا منبع پیجینگ را در همان VLAN اسپیکرها قرار دهید. ساده‌ترین طراحی برای سیستم کوچک این است که اسپیکرها و کنسول یا منبع پیجینگ در یک VLAN باشند؛ در شبکه‌های بزرگ‌تر بین ساب‌نت‌ها از SIP (unicast) استفاده کنید که مسیریابی عادی دارد، یا از مدیر شبکه بخواهید مسیریابی multicast را فقط برای آدرس‌های پیجینگ فعال کند.

اسپیکرهای KDT از G.711 (A-law و μ-law با 8 kHz)، G.722 (با 16 kHz) و MP3 (با 44.1 kHz) پشتیبانی می‌کنند. G.711 فقط باند تلفنی حدود 300 تا 3400 Hz را با 64 kbps منتقل می‌کند، اما همهٔ منابع پیجینگ آن را می‌فهمند و برای اعلام زنده و گفتار انتخاب مطمئنی است؛ G.722 پهنای صدا را تقریباً دو برابر (حدود 50 تا 7000 Hz) با همان 64 kbps می‌کند و اگر فرستنده و اسپیکر هر دو پشتیبانی کنند، گفتار واضح‌تر و طبیعی‌تری می‌دهد. برای موسیقی پس‌زمینه و جینگل‌های ذخیره‌شده از MP3 (128 kbps مصالحهٔ خوبی است) یا WAV استفاده کنید، چون کدک‌های گفتار روی موسیقی باریک و کم‌جان به گوش می‌رسند. کدک فرستنده و همهٔ اسپیکرهای یک زون را یکسان تنظیم کنید.

حساسیت یعنی سطح صدایی که اسپیکر با ورودی 1 W در فاصلهٔ 1 متر تولید می‌کند، بنابراین سطح صدا در 1 متری با توان P برابر است با SPL = Sensitivity + 10 × log10(P). برای مثال اسپیکری با حساسیت 90 dB با توان 10 W در 1 متری 90 + 10 = 100 dB می‌دهد و با 1 W فقط 90 dB. با دو برابر شدن توان فقط 3 dB اضافه می‌شود (ده برابر شدن توان 10 dB)، پس اختلاف چند dB در حساسیت به اندازهٔ چند برابر شدن وات اثر دارد. مقدار Max SPL در دیتاشیت معمولاً بیشینهٔ سطح صدا در 1 متر برای قله‌های کوتاه است (شرایط آزمون را در دیتاشیت ببینید)، و برای برنامه‌ریزی از عدد وات مفیدتر است.

در فضای باز، با هر دو برابر شدن فاصله از اسپیکر، سطح صدا حدود 6 dB کم می‌شود (افت = 20 × log10(d2/d1)، قانون عکس مجذور فاصله). برای مثال 100 dB در 1 متری در 2 متری به 94 dB، در 4 متری به 88 dB، در 8 متری به 82 dB و در 16 متری به 76 dB می‌رسد. داخل ساختمان بازتاب‌ها اجازه نمی‌دهند سطح صدا به این سرعت کم شود و در اتاق پرطنین از فاصله‌ای به بعد تقریباً ثابت می‌ماند، پس این قاعده فقط برآورد اولیه‌ای برای جانمایی است؛ سطح واقعی را در دورترین نقطهٔ شنیدن با صداسنج یا یک اپلیکیشن اندازه‌گیری صدا اندازه بگیرید.

قاعدهٔ رایج طراحی این است که گفتار در محل شنونده 10 تا 15 dB از نویز محیط بلندتر باشد؛ برای نمونه با نویز 50 dB(A) در یک اداره، 65 dB(A) در یک فروشگاه شلوغ و 75 dB(A) در یک سالن تولید، هدف تقریباً 60 تا 65، 75 تا 80 و 85 تا 90 dB است. سطح را با فرمول‌های بالا حساب کنید یا هنگام پخش نویز صورتی یا یک اعلام آزمایشی با صداسنج اندازه بگیرید. در جاهای خیلی پرسروصدا به‌جای بالا بردن ولوم، اسپیکر بیشتر و نزدیک‌تر به افراد بگذارید، چون قرار گرفتن مداوم در معرض بیش از 85 dB(A) به شنوایی آسیب می‌زند و صدای خیلی بلند هم اعوجاج پیدا می‌کند و گفتار را نامفهوم می‌کند.

از هندسه شروع کنید: در ارتفاع گوش، یک اسپیکر سقفی دایره‌ای به شعاع (ارتفاع سقف منهای ارتفاع گوش) × tan(زاویهٔ پوشش ÷ 2) را می‌پوشاند. با سقف 3 متری، ارتفاع گوش 1.2 متر و زاویهٔ پوشش 100 درجه، شعاع برابر 1.8 × tan 50° = 2.15 متر است، پس اسپیکرها را می‌توان حدود 4.3 متر از هم (لبه به لبه) نصب کرد، یعنی تقریباً یک اسپیکر برای هر 18 m² کف. یک اتاق 10 در 20 متر با چیدمان 3 در 5 حدود 15 اسپیکر می‌خواهد و یک راهروی 60 متری حدود 14 اسپیکر با فاصلهٔ 4.3 متر؛ با سقف بلندتر فاصله بیشتر می‌شود. زاویهٔ پوشش را از دیتاشیت بگیرید (معمولاً حدود 90 تا 120 درجه است) و برای وضوح بیشتر گفتار یا در اتاق‌های پرسروصدا اسپیکرها را نزدیک‌تر بگذارید.

معمولاً نه: در سالنی پرطنین (سالن ورزشی، نمازخانهٔ بزرگ یا لابی با دیوارهای سخت) اسپیکر پرقدرت بیشتر خود اتاق را تحریک می‌کند و بازتاب‌ها گفتار را درهم می‌ریزند. وضوح وقتی بهتر می‌شود که صدای مستقیم غالب باشد؛ پس اسپیکرهای بیشتر با توان کمتر و نزدیک‌تر به شنوندگان بگذارید، آن‌ها را به سمت حضار و دور از دیوارهای سخت بگیرید و سطح صدا را متعادل نگه دارید. جاذب‌های صوتی و موکت هم طنین اتاق را کم می‌کنند، و در اتاق‌های پراکو ضبط یا خواندن اعلام‌ها به‌آرامی و با جمله‌های کوتاه کمک زیادی می‌کند.

حساسیت این بلندگو 106 dB (با 1 W در 1 متر) و الگوی پوشش آن 90 درجه افقی در 30 درجه عمودی است، یعنی صدا را در یک بادبزن پهن و کم‌ارتفاع به جلو می‌فرستد. برای یک برآورد تقریبی در میدان آزاد، اگر 10 W توان صوتی واقعی تحویل دهد، در 1 متری حدود 116 dB تولید می‌کند که روی محور به حدود 86 dB در 32 متری و 80 dB در 63 متری می‌رسد؛ با نویز محیط 70 dB این یعنی حدود 10 dB بالاتر از نویز در 60 متری. باد، لایه‌های دمایی، بازتاب و موانع این برد را کم می‌کنند و خارج از محور سطح صدا سریع افت می‌کند، پس آن را در ارتفاع حدود 3 تا 5 متری، کمی رو به پایین و رو به ناحیهٔ موردنظر نصب کنید و برای حیاط‌های بزرگ چند بلندگو در جهت‌های مختلف بگذارید. محدودهٔ فرکانسی 380 Hz تا 8 kHz برای گفتار و آژیر مناسب‌تر از موسیقی است.

رقم اول IP محافظت در برابر گردوغبار و اجسام و رقم دوم محافظت در برابر آب را نشان می‌دهد (استاندارد IEC 60529). IP66 یعنی کاملاً ضدگردوغبار و مقاوم در برابر پاشش قدرتمند آب، پس بلندگوی شیپوری KA-OH25-P را می‌توان بیرون و زیر باران نصب کرد. IP44 فقط محافظت در برابر اجسام بزرگ‌تر از 1 میلی‌متر و پاشیدن آب را می‌دهد که برای محیط‌های داخلی خشک یا گاهی نمناک کافی است، نه برای باران؛ پس مدل‌های سقفی و دیواری داخلی (IP44) را نباید بیرون یا جایی که آب مستقیم به آن‌ها می‌رسد نصب کرد. نصب بیرونی به ورودی کابل آب‌بندی‌شده، حلقهٔ چکه‌گیر روی کابل و حفاظت در برابر ضربهٔ برق نیاز دارد؛ اسپیکرهای KDT در مشخصات خود حفاظت surge تا 6 kV را ذکر کرده‌اند.

فایل زنگ، اعلام یا موسیقی را در حافظهٔ داخلی اسپیکر آپلود کنید و برای هر کدام یک ردیف زمان‌بندی با ساعت، روزهای هفته، فایل و ولوم بسازید. پیش از آن منطقهٔ زمانی اسپیکر را تنظیم کنید و آن را به یک سرور NTP وصل کنید، چون ساعتی که یک دقیقه عقب یا جلو باشد همهٔ زنگ‌ها را یک دقیقه جابه‌جا می‌کند. اگر موسیقی هم‌زمان با زنگ پخش می‌شود، مطمئن شوید زنگ می‌تواند آن را قطع کند (اولویت یا زمان‌بندی جدا که موسیقی را متوقف کند) و قبل از تحویل یک روز کامل را آزمایش کنید. برای تعداد زیاد اسپیکر، یک منبع مرکزی مثل کنسول یا نرم‌افزار پیجینگ که در ساعت‌های تعیین‌شده به گروه‌ها multicast بفرستد ساده‌تر از ویرایش ده‌ها صفحهٔ وب اسپیکر است؛ اسپیکرهای KDT پخش زمان‌بندی‌شدهٔ فایل‌های ذخیره‌شده را پشتیبانی می‌کنند و از کنسول KDT هم قابل فرمان‌دادن‌اند.

اوقات شرعی هر روز عوض می‌شود؛ برای نمونه در تهران اذان صبح و مغرب در اطراف اعتدال‌ها روزانه حدود 1.5 دقیقه جابه‌جا می‌شوند و در یک ماه بیش از 40 دقیقه، پس زمان‌بندی‌ای که هر هفته یک ساعت ثابت را تکرار می‌کند خیلی زود نادرست می‌شود. دو راه دارید: ساعت دقیق هر روز را در زمان‌بندی وارد کنید و هفته‌ای یا ماهی یک بار از جدول رسمی اوقات شرعی شهر خودتان به‌روز کنید، یا از کنترلر یا نرم‌افزاری استفاده کنید که اوقات را حساب می‌کند و در هر وقت اسپیکر را فرمان می‌دهد (مثلاً با فرمان شبکه یا ورودی آلارم). فایل صوتی کوتاه و تمیز بگیرید، منطقهٔ زمانی و NTP اسپیکر را اول تنظیم کنید و مطمئن شوید با موسیقی یا زنگ هم‌زمان تداخل ندارد؛ برای نمازخانه یا مسجد بهتر است اذان زون و ولوم ثابت جداگانه داشته باشد و در فصل‌هایی که ساعت‌ها سریع تغییر می‌کنند دوباره آزمایش شود.

دیتاشیت اسپیکرهای KDT فایل‌های MP3، WAV و PCM را ذکر می‌کند؛ حافظهٔ داخلی KA-OH25-P و KA-iW45-P برابر 100 MB و حافظهٔ KA-iW55-PB، KA-iC25-P و KA-iC35-P برابر 150 MB است. برای تخمین، 100 MB حدود 104 دقیقه MP3 با 128 kbps را نگه می‌دارد (در 150 MB حدود 156 دقیقه)، ولی فقط حدود 19 دقیقه WAV تک‌کاناله 16 بیتی با 44.1 kHz؛ پس برای موسیقی طولانی MP3 و برای زنگ و پیام‌های کوتاه WAV استفاده کنید. فایل‌ها را تک‌کاناله با 44.1 kHz آماده کنید، سکوت ابتدا و انتها را حذف و سطح همه را هم‌اندازه کنید تا با ولوم یکسان پخش شوند. آپلود فایل از صفحهٔ وب خود اسپیکر انجام می‌شود.

در اتاقی ساکت با میکروفون نزدیک ضبط کنید، آرام و با جمله‌های کوتاه حرف بزنید و مهم‌ترین اطلاعات را اول و در پایان دوباره بگویید. اول یک زنگ کوتاه یک یا دو ثانیه‌ای بگذارید تا شنوندگان ساکت شوند و گوش کنند، پیام را زیر حدود 30 ثانیه نگه دارید و خروجی را به‌صورت MP3 تک‌کاناله (128 kbps) یا WAV با 44.1 kHz و بدون اعوجاج (clipping) بگیرید، طوری که قله‌ها حدود 1 dB زیر حداکثر باشند. هر فایل را روی دورترین اسپیکر زون آزمایش کنید و به‌جای بالا بردن بیش از حد سطح فایل، ولوم اسپیکر را تنظیم کنید. اگر مراجعه‌کنندگان چند زبان دارند، همان پیام را برای هر زبان در فایلی جدا آماده کنید.

گفتار متنی (TTS) متن تایپ‌شده را به صدا تبدیل می‌کند و برای پیام‌هایی که مدام عوض می‌شوند، مثل نام، شمارهٔ اتاق یا ساعت، مفید است. صداهای ابری طبیعی‌ترین و متنوع‌ترین‌اند ولی به اینترنت و یک سرویس نیاز دارند، در حالی که صداهای آفلاین روی خود دستگاه یا یک سرور محلی اجرا می‌شوند، بدون اینترنت کار می‌کنند و رباتیک‌تر به گوش می‌رسند. در خانوادهٔ KDT، مدل Germanium Smart اجرای کلیپ یا پیام گفتار متنی را روی یک گروه کامل از اسپیکرها اضافه می‌کند. متن را همان‌طور بنویسید که باید خوانده شود (عددها و مخفف‌ها را با حروف بنویسید)، آن را کوتاه نگه دارید و تلفظ نام‌های فارسی یا عربی را قبل از استفادهٔ واقعی آزمایش کنید.

هر اسپیکر را روی سانترال به‌صورت یک داخلی با پاسخ خودکار ثبت کنید؛ سپس برای یک نقطه شمارهٔ داخلی همان اسپیکر را بگیرید، یا در سانترال یک گروه پیجینگ شامل چند اسپیکر بسازید و با شمارهٔ گروه با همهٔ آن‌ها صحبت کنید. دیتاشیت اسپیکرهای KDT سازگاری با سانترال PBX، سرور VoIP KDT، Asterisk و FreePBX را ذکر می‌کند. سانترال برای هر اسپیکر یک جریان جدا می‌فرستد و گروه‌های بزرگ سانترال و شبکه را بیش از multicast بار می‌کنند، پس برای تعداد زیاد اسپیکر از منبع پیجینگ با multicast استفاده کنید. اجازهٔ اعلام را در خود سانترال به داخلی‌های مشخصی محدود کنید، و به یاد داشته باشید که اعلام زنده با SIP معمولاً با G.711 یا G.722 انجام می‌شود؛ میکروفون رومیزی پیجینگ SIP مثل KV-TDC-ISM-P هم راحت‌تر از برداشتن گوشی است.

کنسول KDT پیجینگ و موسیقی را به‌صورت multicast روی گروه‌هایی از اسپیکرها می‌فرستد، بنابراین همهٔ اسپیکرهای یک گروه یک جریان را هم‌زمان پخش می‌کنند؛ این کار روی شبکهٔ محلی انجام می‌شود و به سانترال یا اینترنت نیاز ندارد. می‌توانید از خود کنسول یا از مرورگری که به آن وصل شده پیجینگ کنید و گروهی را که باید اعلام را بشنود انتخاب کنید. اگر اسپیکری از گروه ساکت ماند، رایج‌ترین علت تنظیم نبودن IGMP Snooping و Querier روی سوییچ‌هاست.

یک سیستم خوب منابع را اولویت‌بندی می‌کند: معمولاً هشدار اضطراری اول، بعد اعلام زنده یا تماس SIP، بعد زنگ‌ها و اعلام‌های زمان‌بندی‌شده و در آخر موسیقی پس‌زمینه؛ منبع با اولویت بالاتر منبع پایین‌تر را قطع می‌کند و موسیقی بعد از آن ادامه می‌یابد. بدون اولویت‌بندی، بسته به دستگاه، منبعی که اول رسیده یا آخر شروع شده پخش می‌شود و ممکن است آژیر پشت موسیقی بماند. در خانوادهٔ KDT مدل Germanium Smart اولویت میان منابع صدا را اضافه می‌کند تا آژیر اضطراری و تماس SIP همیشه بر موسیقی و رادیو مقدم باشند؛ اگر پروژه به این رفتار نیاز دارد همان مدل را انتخاب کنید یا اولویت را در نرم‌افزار فرستنده تعریف کنید. پیش از تحویل، سناریو را در حالی که موسیقی پخش می‌شود آزمایش کنید.

هر اسپیکر جریان را با بافر و ساعت خودش پخش می‌کند، پس اختلاف‌های کوچکی پیدا می‌شود: دو ساعت با اختلاف 50 ppm در 10 دقیقه 30 ms و در یک ساعت 180 ms از هم دور می‌شوند و بافر یا مدل متفاوت هم یک اختلاف ثابت اضافه می‌کند. گوش ما صدای چند اسپیکر را تا حدود 30 ms اختلاف یکی می‌شنود، ولی بیش از حدود 50 ms را اکوی جداگانه حس می‌کند، که در جایی مثل راهرو که پوشش دو اسپیکر هم‌پوشانی دارد زود دیده می‌شود. از multicast استفاده کنید تا همهٔ اسپیکرها بسته‌ها را با هم بگیرند، شبکه را سیمی نگه دارید، در نواحی هم‌پوشان از یک مدل و یک فرم‌ور استفاده کنید و اگر جایی اکو داشت زون‌ها را جدا یا ولوم اسپیکرهای هم‌پوشان را کم کنید. هم‌زمانی در حد نمونه به ساعت مشترک (مثل PTP) نیاز دارد که اسپیکرهای پیجینگ ساده معمولاً ندارند.

بله؛ اسپیکرهای KDT ورودی آلارم (تریگر نرمال‌اوپن) دارند و می‌توانند فرمان شبکه‌ای (HTTP) را از NVR، دوربین‌ها و نرم‌افزارهای مدیریت تصویر KDT بگیرند، پس رویدادهایی مثل تشخیص حرکت یا فعال‌شدن آلارم می‌توانند بی‌درنگ یک آژیر یا پیام صوتی ذخیره‌شده را روی اسپیکر مربوط پخش کنند. برای دزدگیر، خروجی رلهٔ مرکز دزدگیر را طبق نقشهٔ سیم‌کشی دفترچه به ورودی آلارم اسپیکر وصل کنید، نوع ورودی و قطبیت را در دفترچه بررسی کنید و پیامی را که باید پخش شود تعیین کنید؛ در سیستم بزرگ‌تر اسپیکرها را با قواعد رویداد نرم‌افزار بر اساس ناحیه انتخاب کنید. برای هر نوع رویداد (سارق، حریق، تردد) پیام جدا بگذارید و ولوم را متناسب با محیط تنظیم کنید. این کاربرد برای پیام‌های امنیتی و اطلاع‌رسانی است و جایگزین سیستم تخلیهٔ حریق نیست.

به‌طور خودکار نه. سیستم هشدار صوتی (Voice Alarm) برای تخلیه به‌صورت یک مجموعه گواهی می‌شود: بلندگوها باید با EN 54-24، تجهیزات کنترل با EN 54-16 و منبع تغذیه با EN 54-4 مطابقت داشته باشند و خطوط بلندگو تحت نظارت باشند و باتری پشتیبان داشته باشند؛ یک اسپیکر IP عمومی روی شبکهٔ معمولی هیچ‌کدام را ندارد. مگر اینکه در دیتاشیت اسپیکر صریحاً EN 54-24 و گواهی آن آمده باشد، آن را اسپیکر پیجینگ و هشدار عمومی بدانید که برای اعلام‌های روزمره، پیام‌های امنیتی یا مکمل سیستم گواهی‌شده به کار می‌رود. برای تخلیه از مقررات آتش‌نشانی محل خود پیروی کنید و از تجهیزات هشدار صوتی گواهی‌شده استفاده کنید؛ اسپیکرهای IP را می‌توان برای اعلام‌های روزمرهٔ همان ساختمان هم به کار برد.

با آن‌ها مثل هر تجهیز شبکه رفتار کنید: هنگام نصب برای صفحهٔ وب رمزی قوی و یکتا بگذارید، اسپیکرها را در VLAN جدا بگذارید و با فایروال یا ACL فقط به سانترال، کنسول یا رایانهٔ مدیریت اجازهٔ دسترسی بدهید. برای صفحهٔ وب از HTTPS استفاده کنید، پروتکل‌هایی را که لازم ندارید غیرفعال کنید و فرم‌ور را به‌روز نگه دارید؛ مشخصات اسپیکرهای KDT امنیت JWT (HS256) را ذکر می‌کند. در SIP فقط تماس‌هایی را بپذیرید که از سانترال یا تلفن‌های خودتان می‌آیند (مثلاً با محدودکردن آدرس مبدأ در فایروال) تا کس دیگری نتواند صدا پخش کند، و هرگز پورت وب یا SIP اسپیکر را روی اینترنت باز نگذارید. خطر اصلی سرقت داده نیست بلکه این است که کسی اعلام یا آژیر فعال کند، پس دسترسی ارسال صدا را محدود کنید.

اسپیکرهای IP خط بلندگوی نظارت‌شده مثل سیستم‌های Voice Alarm ندارند، پس سلامت را باید با روش‌های شبکه بررسی کرد: ping یا پایش دورهٔ اسپیکرها با یک نرم‌افزار مانیتورینگ شبکه، و بررسی صفحهٔ وب هر اسپیکر. یک آزمایش صوتی دوره‌ای هم خرابی آمپلی‌فایر یا بلندگو را آشکار می‌کند که ping نمی‌بیند، مثلاً پخش یک زنگ کوتاه با ولوم کم هر روز صبح پیش از ورود افراد. فهرست اسپیکرها را با آدرس IP و محل نصب نگه دارید (IP ثابت یا رزرو DHCP) و بعد از هر قطع برق یک اعلام آزمایشی بگیرید.

به‌ترتیب بررسی کنید: تغذیه (پورتی که کمتر از 30 W بدهد یا از بودجه خارج شده باشد ممکن است اسپیکر را ریبوت یا کم‌صدا کند)، ولوم روی اسپیکر و روی منبع، منبع انتخاب‌شده و اولویت (منبعی با اولویت بالاتر یا زمان‌بندی متوقف می‌تواند پخش را ببندد) و مسیر شبکه. در multicast مطمئن شوید آدرس، پورت و کدک اسپیکر با فرستنده یکی است و IGMP Snooping یک Querier دارد؛ در SIP وضعیت ثبت‌نام را ببینید و برای فایل، پشتیبانی‌شدن فرمت و سالم بودن آن را. پخش یک فایل ذخیره‌شده از صفحهٔ وب خود اسپیکر در یک دقیقه مشکل اسپیکر را از مشکل شبکه یا فرستنده جدا می‌کند.

آژیر یا تن آزمایشی سیگنالی پیوسته است و توان بسیار بیشتری از گفتار یا موسیقی می‌کشد که بیشتر وقت‌ها بین قله‌ها آرام‌اند. اگر پورت PoE نتواند 30 W بدهد (پورت 802.3af، تمام‌شدن بودجهٔ سوییچ، کابل نازک، بلند یا CCA، یا کانکتور معیوب)، ولتاژ افت می‌کند و اسپیکر اعوجاج پیدا می‌کند، قطع می‌شود یا ریستارت می‌کند. همان اسپیکر را روی پورت PoE+ دیگری با پچ‌کورد کوتاه و سالم یا با آداپتور 12 V امتحان کنید، ولوم را کم کنید و ببینید خود فایل صوتی clip نشده باشد (قله‌های رسیده به حداکثر روی هر اسپیکری اعوجاج دارند). اگر مشکل با آداپتور یا اتصال مستقیم برطرف شود، علت سوییچ، کابل یا بودجهٔ توان است.

میکروفون صدای اسپیکرهای همان اتاق را می‌گیرد و وقتی بهرهٔ حلقه به یک برسد، سیستم سوت می‌کشد (فیدبک صوتی). صدای IP هم با تأخیر می‌رسد، معمولاً از چند ده تا حدود دویست میلی‌ثانیه پس از صدای شما (بافر شبکه و کدک)، بنابراین صدای خودتان را با اکو می‌شنوید. راه مطمئن این است که زونی را که گوینده در آن ایستاده از اعلام حذف کنید یا از اتاقی بدون اسپیکر اعلام کنید؛ در غیر این صورت از میکروفون جهت‌دار نزدیک دهان استفاده کنید، آن را از اسپیکرها دور نگه دارید و ولوم اسپیکرهای نزدیک را کم کنید.

در مشخصات هر پنج مدل اسپیکر KDT برای میکروفون N/A نوشته شده است؛ یعنی این اسپیکرها فقط پخش می‌کنند و صدای محیط را نمی‌گیرند. برای اعلام یک‌طرفه، موسیقی و زنگ همین کافی است و اعلام را از تلفن IP، میکروفون پیجینگ یا کنسول می‌دهید. برای مکالمهٔ دوطرفه، مثلاً در ورودی ساختمان، به دستگاهی با میکروفون مثل آیفون یا تلفن SIP نیاز دارید و اسپیکر شبکه فقط می‌تواند صدای آن را در محوطه پخش کند. پس برای شنیدن صدای محیط یا جواب‌گرفتن از یک نفر روی اسپیکر حساب نکنید.