دوربین‌های مداربسته

انتخاب را بر اساس تراکم پیکسل موردنیاز روی هدف انجام دهید، نه فقط عدد مگاپیکسل. دوربین ۲ مگاپیکسل معمولاً ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰، دوربین ۴ مگاپیکسل معمولاً ۲۵۶۰ در ۱۴۴۰ (در بعضی مدل‌ها ۲۶۸۸ در ۱۵۲۰) و دوربین ۸ مگاپیکسل ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ پیکسل دارد و با لنز یکسان، تعداد پیکسل بر متر متناسب با تعداد پیکسل‌های افقی بالا می‌رود. برای مثال با لنزی با زاویهٔ دید ۹۰ درجه، چهره در حدود ۳٫۸ متر با ۲ مگاپیکسل، ۵٫۱ متر با ۴ مگاپیکسل و ۷٫۷ متر با ۸ مگاپیکسل به تراکم لازم برای تشخیص هویت، یعنی ۲۵۰ پیکسل بر متر، می‌رسد. برای شروع، ۲ مگاپیکسل برای یک ورودی یا اتاق کوچک کافی است، ۴ مگاپیکسل برای بیشتر فروشگاه‌ها، دفاتر و حیاط‌ها مناسب است و ۸ مگاپیکسل در فضاهای باز و وسیع یا وقتی می‌خواهید روی فیلم ضبط‌شده زوم کنید صرفه دارد، البته با بیت‌ریت بیشتر و کمی نویز بیشتر در شب.

دقیقاً نه؛ ۸ مگاپیکسل (۳۸۴۰ در ۲۱۶۰) چهار برابر پیکسل‌های ۲ مگاپیکسل (۱۹۲۰ در ۱۰۸۰) را دارد، اما هم در عرض و هم در ارتفاع فقط دو برابر پیکسل دارد؛ بنابراین در همان فاصله و با همان زاویهٔ دید، تعداد پیکسل بر متر دو برابر می‌شود، نه چهار برابر. پیکسل‌های اضافه فقط وقتی کمک می‌کنند که لنز تیز باشد، فوکوس درست باشد، نور کافی باشد و بیت‌ریت آن‌قدر بالا باشد که جزئیات از بین نرود. به همین دلیل ۸ مگاپیکسل وقتی ارزش دارد که به برد بیشتر یا امکان برش تصویر و بزرگ‌نمایی نیاز دارید، نه صرفاً چون عدد بزرگ‌تری دارد.

روی یک سنسور با اندازهٔ ثابت، پیکسل بیشتر یعنی پیکسل کوچک‌تر: مساحت هر پیکسل ۸ مگاپیکسل فقط یک‌چهارم مساحت هر پیکسل ۲ مگاپیکسل است، پس نور کمتری می‌گیرد و در تاریکی نویز بیشتری دارد. سنسور بزرگ‌تر کمک می‌کند: مساحت سنسور ۱/۱٫۸ اینچی حدود ۱٫۹ برابر سنسور ۱/۲٫۸ اینچی است (کسر روی سنسور یک نام‌گذاری قدیمی است و اندازهٔ واقعی نیست). دیافراگم لنز هم به همان اندازه اهمیت دارد، چون نور رسیده به سنسور با مجذور عدد F رابطهٔ معکوس دارد: لنز F1.0 حدود ۲٫۶ برابر بیشتر از F1.6 و ۴ برابر بیشتر از F2.0 نور می‌گیرد. برای صحنه‌های تاریک، رزولوشن، اندازهٔ سنسور و عدد F را با هم مقایسه کنید و فقط به تعداد مگاپیکسل نگاه نکنید.

«استارلایت» استاندارد رسمی ندارد؛ سازنده‌ها این نام را برای دوربین‌هایی به کار می‌برند که لنز پرنور (اغلب F1.6 یا پرنورتر) و سنسور کم‌نویز دارند و در نور بسیار کم هم تصویر رنگی قابل‌استفاده می‌دهند، معمولاً با حداقل روشنایی ۰٫۰۱ لوکس یا کمتر در دیتاشیت. عدد لوکس در شرایط مساعد (بازترین دیافراگم، بیشترین گین و شاتر کند) اندازه‌گیری می‌شود، بنابراین تصویر در آن سطح نور تیره و نویزی است و اجسام متحرک محو می‌شوند. برای مقایسه، ماه کامل حدود ۰٫۰۵ تا ۰٫۳ لوکس و شب صاف بدون ماه حدود ۰٫۰۰۲ لوکس روشنایی دارد. عددهای دیتاشیت را فقط وقتی با هم مقایسه کنید که شرایط آزمون یکسان باشد و دوربین را روی تصویر زندهٔ صحنهٔ خودتان بسنجید.

دوربین مادون‌قرمز (IR) در شب سیاه‌وسفید می‌شود و صحنه را با LEDهای IR نامرئی روشن می‌کند، اما دوربین تمام‌رنگی با ترکیب سنسور بسیار حساس و لنز پرنور همراه با نور گرم یا سفید مرئی، در شب هم تصویر رنگی می‌دهد. رنگ به توصیف لباس و خودرو کمک می‌کند و نور مرئی می‌تواند مزاحم را بترساند، اما پنهان نیست و محیط را روشن می‌کند. مدل‌های دوال‌لایت هر دو روش را ترکیب می‌کنند و به‌صورت خودکار یا زمان‌بندی‌شده بین IR و نور گرم جابه‌جا می‌شوند. بسته به مدل، در دیتاشیت‌های کی دی تی برد نور گرم حدود ۲۰ تا ۹۰ متر و برای مدل‌های دوال‌لایت برد IR حدود ۴۰ تا ۸۰ متر ذکر شده است.

برد IR در دیتاشیت (مثلاً ۴۰ یا ۸۰ متر) معمولاً برای شرایط ایدئال گفته می‌شود: فضای باز و هدفی که نور را خوب بازتاب دهد. نور IR پخش می‌شود و شدتش تقریباً با مجذور فاصله کم می‌شود؛ یعنی هدفی که دو برابر دورتر است فقط یک‌چهارم نور را می‌گیرد. لنز باز همان توان IR را روی سطح بزرگ‌تری پخش می‌کند، لباس تیره نور کمی بازتاب می‌دهد و باران، مه یا حشرات نزدیک لنز نور را برمی‌گردانند و کنتراست را کم می‌کنند. عدد دیتاشیت را بهترین حالت ممکن بدانید، در فاصله‌های کوتاه‌تر انتظار جزئیات قابل‌استفاده داشته باشید و برای بردهای بلند از نورافکن IR یا نور سفید جداگانه استفاده کنید.

WDR (دامنهٔ دینامیکی وسیع) به دوربین اجازه می‌دهد بخش‌های روشن و تاریک یک صحنه را با هم نشان دهد، مثلاً خیابان آفتاب‌گیر را از داخل یک لابی کم‌نور، بدون اینکه روشنایی‌ها بسوزند یا سایه‌ها گم شوند. WDR واقعی (در سطح سنسور) چند نوردهی را در هر فریم ترکیب می‌کند و با دسی‌بل مشخص می‌شود: ۱۲۰ دسی‌بل یعنی نسبت روشنایی حدود ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱، در حالی که یک نوردهی معمولاً حدود ۶۰ دسی‌بل (۱۰۰۰ به ۱) را پوشش می‌دهد. WDR دیجیتال (DWDR) فقط با نرم‌افزار سایه‌های یک نوردهی را روشن می‌کند، پس جزئیاتی را که سنسور از دست داده برنمی‌گرداند و نویز هم اضافه می‌کند. WDR واقعی ممکن است روی اجسام سریع اثر شبح ایجاد کند، پس آن را برای ورودی‌ها و پنجره‌های پرکنتراست به کار ببرید و در دیتاشیت دنبال عدد دسی‌بل باشید، نه فقط عبارت DWDR.

BLC (جبران نور پس‌زمینه) وقتی نور قوی پشت سوژه است، مثلاً فردی جلوی پنجرهٔ روشن، نوردهی سوژه را بالا می‌برد و اجازه می‌دهد پس‌زمینهٔ روشن بسوزد. HLC (جبران نور شدید) نقطه‌های بسیار روشن مثل نور خودروها و لامپ‌ها را تیره یا ماسک می‌کند تا چهره یا پلاک کنار آن‌ها دیده شود؛ این قابلیت شب‌ها در ورودی پارکینگ‌ها و درها مفید است. DNR (کاهش نویز دیجیتال، 2D یا 3D) دانه‌دانه شدن تصویر در نور کم را کم می‌کند، اما سطح بالای 3D DNR پشت اجسام متحرک اثر کشیدگی باقی می‌گذارد. برای صحنه‌های پرکنتراست اول WDR را استفاده کنید، BLC و HLC را فقط برای مشکل‌های مشخص اضافه کنید و DNR را کم‌کم بالا ببرید و هم‌زمان یک سوژهٔ متحرک را ببینید.

بسیاری از لامپ‌هایی که با برق ۵۰ هرتزی شهر کار می‌کنند، مثل فلورسنت و LEDهای ساده، با ۱۰۰ هرتز سوسو می‌زنند و اگر زمان نوردهی دوربین با آن هماهنگ نباشد، نوارهای تیره‌ای روی تصویر حرکت می‌کنند. فرکانس برق یا گزینهٔ Anti-Flicker دوربین را روی ۵۰ هرتز، یعنی فرکانس برق ایران، بگذارید یا زمان نوردهی را مضربی از ۱/۱۰۰ ثانیه (مثلاً ۱/۱۰۰، ۱/۵۰ یا ۱/۲۵ ثانیه) انتخاب کنید. در داخل ساختمان شاتر ثابت و خیلی سریع مثل ۱/۵۰۰ ثانیه را انتخاب نکنید، چون نوارها را پررنگ‌تر می‌کند.

هرچه فاصلهٔ کانونی کوتاه‌تر باشد، دید بازتر و تعداد پیکسل بر متر روی هدف کمتر است. برای یک سنسور رایج ۱/۲٫۸ اینچی با نسبت ۱۶ به ۹ (حدود ۵٫۶ میلی‌متر عرض)، عرض صحنه تقریباً برابر است با فاصله ضربدر ۵٫۶ تقسیم بر فاصلهٔ کانونی برحسب میلی‌متر: در ۱۰ متری، لنز ۲٫۸ میلی‌متری حدود ۲۰ متر (حدود ۹۰ درجه)، لنز ۴ میلی‌متری حدود ۱۴ متر (۷۰ درجه)، لنز ۶ میلی‌متری حدود ۹٫۳ متر (۵۰ درجه) و لنز ۱۲ میلی‌متری حدود ۴٫۷ متر (۲۶ درجه) را پوشش می‌دهد. لنزهای واقعی کمی فرق دارند، به‌ویژه لنزهای خیلی باز (کمتر از حدود ۳ میلی‌متر)، و با همان فاصلهٔ کانونی روی سنسور بزرگ‌تر زاویهٔ دید بازتر می‌شود؛ پس زاویهٔ دیتاشیت یا «محاسبه‌گر زاویهٔ دید» را که در خدمات پس از فروش سایت کی دی تی هست به کار ببرید. بلندترین لنزی را انتخاب کنید که هنوز کل ناحیهٔ موردنیاز را پوشش می‌دهد، چون بیشترین پیکسل را روی هدف می‌گذارد.

لنز ثابت فقط یک فاصلهٔ کانونی دارد (مثلاً ۲٫۸ یا ۴ میلی‌متر)؛ ساده و معمولاً پرنورتر است، اما باید پیش از نصب لنز درست را انتخاب کنید. لنز وریفوکال بازه‌ای (مثلاً ۲٫۸ تا ۱۲ میلی‌متر) را پوشش می‌دهد که با دست روی دوربین تنظیم می‌شود و لنز موتورایز اجازه می‌دهد زوم و فوکوس را بدون نردبان از کامپیوتر یا گوشی تنظیم کنید؛ مثلاً بسیاری از مدل‌های موتورایز کی دی تی ۲٫۷ تا ۱۳٫۵ میلی‌متر را پوشش می‌دهند و زاویهٔ دید افقی آن‌ها در بازترین حالت حدود ۹۴ تا ۱۱۲ درجه و در بسته‌ترین حالت حدود ۳۴ تا ۳۶ درجه است. وریفوکال یا موتورایز را وقتی انتخاب کنید که فاصلهٔ دقیق معلوم نیست، صحنه ممکن است بعداً عوض شود یا دسترسی به دوربین سخت است؛ و لنز ثابت را وقتی که کادر مشخص و بودجه محدود است.

زوم اپتیکال فاصلهٔ کانونی لنز را عوض می‌کند، پس هدف دور پیکسل واقعی و جزئیات بیشتری می‌گیرد؛ مثلاً اسپید دام ۳۲ برابری کی دی تی لنز ۴٫۸ تا ۱۵۴ میلی‌متر دارد. زوم دیجیتال فقط تصویر را برش می‌دهد و بزرگ می‌کند، پس جزئیاتی اضافه نمی‌کند و تصویر فقط پیکسلی‌تر می‌شود. دوربین با رزولوشن بالا اجازه می‌دهد روی فیلم ضبط‌شده با کیفیت قابل‌قبول برش بزنید (تصویر ۸ مگاپیکسل که به یک‌چهارم مرکزی‌اش بریده شود هنوز حدود ۲ مگاپیکسل دارد)، اما این جای لنز بلندتر را نمی‌گیرد؛ پس دوربین‌ها را با زوم اپتیکال‌شان مقایسه کنید.

DORI مخفف آشکارسازی (Detection)، مشاهده (Observation)، شناسایی (Recognition) و تشخیص هویت (Identification) است؛ چهار سطح کیفیت تصویر که استاندارد IEC 62676-4 با تراکم پیکسل روی هدف تعریف کرده است. آشکارسازی ۲۵ پیکسل بر متر است (می‌توان فهمید فردی یا خودرویی حضور دارد)، مشاهده ۶۲٫۵ پیکسل بر متر (لباس و کار افراد دیده می‌شود)، شناسایی ۱۲۵ پیکسل بر متر (می‌توان گفت فرد همان کسی است که پیش‌تر دیده‌اید یا نه) و تشخیص هویت ۲۵۰ پیکسل بر متر (هویت فرد مشخص می‌شود، یعنی حدود ۴۰ پیکسل روی چهره‌ای به عرض ۱۶ سانتی‌متر). این مقادیر نور مناسب، فوکوس درست و هدفی را فرض می‌کنند که خیلی تند حرکت نمی‌کند یا از زاویهٔ تند دیده نمی‌شود؛ پس نور کم، حرکت یا فشرده‌سازی شدید پیکسل بیشتری می‌خواهد. بسیاری از دیتاشیت‌ها فاصله‌های DORI را که از همین تراکم‌ها و زاویهٔ لنز حساب شده‌اند اعلام می‌کنند و مقایسهٔ دوربین‌ها را روی یک مبنا ممکن می‌کنند.

اول تراکم پیکسل روی هدف را حساب کنید: عرض صحنه در فاصلهٔ d برابر است با W = 2 × d × tan(H/2) که H زاویهٔ دید افقی است، و تراکم برابر است با p = N/W که N تعداد پیکسل‌های افقی است. اگر معادله را بازنویسی کنیم، بیشترین فاصله برای یک تراکم مشخص برابر است با d = N/(2 × p × tan(H/2)). مثلاً دوربین ۴ مگاپیکسل (N برابر ۲۵۶۰) با لنز ۹۰ درجه در ۱۰ متری صحنه‌ای به عرض ۲۰ متر می‌بیند، یعنی ۱۲۸ پیکسل بر متر؛ این دوربین تا حدود ۵٫۱ متر امکان تشخیص هویت (۲۵۰ پیکسل بر متر)، تا ۱۰٫۲ متر شناسایی (۱۲۵ پیکسل بر متر)، تا ۲۰٫۵ متر مشاهده (۶۲٫۵ پیکسل بر متر) و تا ۵۱٫۲ متر آشکارسازی (۲۵ پیکسل بر متر) را فراهم می‌کند. در نور کم فاصله‌ها کوتاه‌تر می‌شود، پس حاشیهٔ اطمینان بگذارید یا «محاسبه‌گر زاویهٔ دید» سایت کی دی تی را برای مدل مشخص به کار ببرید.

در ورودی‌ها ارتفاع ۲٫۵ تا ۳ متر رایج است و دوربین باید طوری رو به افراد باشد که به سمت آن بیایند، نه اینکه از مقابلش عبور کنند. زاویهٔ نگاه رو به پایین به چهره (که ۱٫۶ متر بالاتر از کف فرض می‌شود) تقریباً برابر atan((h − 1.6)/d) است که h ارتفاع نصب و d فاصلهٔ افقی برحسب متر است؛ از ارتفاع ۳ متر، چهره‌ای در ۵ متری با زاویهٔ حدود ۱۶ درجه و چهره‌ای در ۲٫۴ متری با زاویهٔ حدود ۳۰ درجه دیده می‌شود. زاویه را کوچک نگه دارید و ترجیحاً حدود ۱۵ درجه یا کمتر باشد و خیلی بیشتر از ۳۰ درجه نشود، چون نگاه تند از بالا جزئیات چهره را پنهان می‌کند. همچنین دوربین را رو به آفتاب یا پنجرهٔ پرنور نگیرید و آن را دور از دسترس نصب کنید.

دوربین بولت بدنهٔ بلند و سایه‌بان دارد؛ نشانه‌گیری آن آسان است، به‌عنوان بازدارنده دیده می‌شود و معمولاً بلندترین برد IR را دارد، پس برای دیوار ساختمان‌ها، حیاط‌ها و راهروهای بلند مناسب است. دوربین دام جهت لنز را زیر یک پوشش ضدضربه پنهان می‌کند و برای سقف و اماکن عمومی مناسب است، اما گنبد کثیف یا خط‌خورده می‌تواند نور IR را به لنز برگرداند. دوربین تارت (Turret) پوشش گنبدی ندارد، پس LEDهای IR کمتر داخل بدنه بازتاب می‌گیرند و در سه محور قابل تنظیم است که نصب را سریع می‌کند. بر اساس محل و ریسک انتخاب کنید: بولت برای برد بلند و بازدارندگی مرئی، دام برای جاهایی که دوربین نباید توی چشم باشد یا در معرض خرابکاری است، و تارت برای نصب سریع و بدون خیرگی.

دوربین PTZ می‌چرخد، بالا و پایین می‌رود و زوم می‌کند (مثلاً اسپید دام‌های کی دی تی زوم اپتیکال ۳۲ و ۳۸ برابر دارند)، پس یک دوربین می‌تواند فضای بزرگی مثل پارکینگ، حیاط یا بندر را بپوشاند و روی جزئیات زوم کند. هم‌زمان فقط یک جهت را می‌بیند، بنابراین رویدادهای خارج از دید فعلی آن ثبت نمی‌شوند مگر اینکه گشت (Patrol) یا ردیابی خودکار داشته باشد، و قطعات متحرکش با گذر زمان فرسوده می‌شوند. برای ضبط پیوستهٔ نقاط کلیدی مثل ورودی‌ها از دوربین ثابت استفاده کنید و PTZ را برای دنبال کردن و زوم کردن روی آنچه دوربین‌های ثابت نشان می‌دهند اضافه کنید. آن را روی پایهٔ محکم نصب کنید، چون لرزش تصویر زوم‌شده را خراب می‌کند، و برق بیشتری در نظر بگیرید، چون اسپید دام‌ها معمولاً PoE با استاندارد 802.3at (۲۵ تا ۳۰ وات) یا بیشتر لازم دارند.

دوربین فیش‌آی تا ۱۸۰ درجه را می‌بیند (وقتی روی سقف نصب شود، کل یک اتاق را) و مدل پانورامای دولنزه دو تصویر را به یک تصویر عریض تبدیل می‌کند؛ بنابراین یک دوربین می‌تواند در لابی‌ها، فروشگاه‌ها و سالن‌ها جای چند دوربین را بگیرد. پیکسل‌ها روی ناحیهٔ بسیار بزرگی پخش می‌شوند، پس در فاصله‌های دور جزئیات بسیار کمتر از دوربین ثابتی با همان رزولوشن است و تصویر معمولاً با نرم‌افزار به نماهای معمولی تبدیل می‌شود. از آن برای دید کلی و شمارش افراد استفاده کنید و در جاهایی که باید چهره را تشخیص هویت کرد، مثل ورودی‌ها، یک دوربین ثابت هم کنارش بگذارید.

کد IP در استاندارد IEC 60529 دو رقم دارد: رقم اول (۶) یعنی بدنه در برابر گردوغبار کاملاً آب‌بندی است و رقم دوم میزان محافظت در برابر آب را نشان می‌دهد. IP66 یعنی تحمل جت‌های قوی آب (نازل ۱۲٫۵ میلی‌متر و ۱۰۰ لیتر در دقیقه)، IP67 یعنی تحمل غوطه‌وری موقت (تا ۱ متر به مدت ۳۰ دقیقه) و IP68 یعنی غوطه‌وری دائم در شرایطی که سازنده مشخص می‌کند. طبق تعریف، IP67 آزمون جت آب را شامل نمی‌شود، اما برای باران و استفادهٔ معمول در فضای باز هر دو رده مناسب‌اند. بسیاری از دوربین‌های فضای باز کی دی تی IP67 هستند، در حالی که مدل‌های پین‌هول مخفی IP44 (مقاوم در برابر پاشش آب) دارند و برای فضای باز در معرض آب‌وهوا در نظر گرفته نشده‌اند.

IK10 رده‌ای از استاندارد IEC 62262 برای مقاومت بدنه در برابر ضربه است: بدنه انرژی ضربهٔ ۲۰ ژول را تحمل می‌کند، مثلاً وزنه‌ای ۵ کیلوگرمی که از ۴۰ سانتی‌متری رها شود. این بالاترین ردهٔ معمول در دوربین‌های مداربسته است و در برابر مشت، لگد و پرتاب جسم محافظت خوبی می‌دهد و بسیاری از دوربین‌های دام و بولت کی دی تی IK10 هستند. اما دوربین را نابودنشدنی نمی‌کند، چون ضربه‌های تکراری، چکش یا اهرم هنوز می‌تواند آسیب بزند و این رده به بدنه مربوط است، نه به براکت یا کابل. در جاهای در معرض خرابکاری، دوربین را دور از دسترس نصب کنید و کابل را محافظت کنید.

درجهٔ IP فقط وقتی برقرار است که اتصالات هم آب‌بندی شده باشند: از کاپ یا بوت ضدآب همراه دوربین روی کانکتور RJ45 یا از جعبه‌تقسیم ضدآب استفاده کنید و در کابل یک حلقهٔ آب‌چکان (Drip Loop) بگذارید تا آب پیش از رسیدن به کانکتور بچکد. آب می‌تواند داخل روکش کابل هم حرکت کند، پس هیچ سر کابلی را بدون آب‌بندی رها نکنید و ورودی کابل را رو به بالا نگذارید. بازهٔ دمای کاری را در دیتاشیت بررسی کنید (در دوربین‌های کی دی تی معمولاً از منفی ۳۰ تا ۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد) و همین‌طور سطح محافظت در برابر جهش ولتاژ (۲ یا ۶ کیلوولت در مدل‌های کی دی تی)، و دوربین و پایه را ارت کنید، چون محافظ داخلی جای ارت درست را نمی‌گیرد. اگر امکان دارد، دوربین را زیر لبهٔ سقف یا با سایه‌بان نصب کنید تا گرما، رد باران و آلودگی لنز کمتر شود.

استانداردهای PoE مشخص می‌کنند هر پورت سوئیچ چه توانی می‌دهد: 802.3af (PoE) تا ۱۵٫۴ وات که دست‌کم ۱۲٫۹۵ وات آن به دوربین می‌رسد؛ 802.3at (PoE+‎) تا ۳۰ وات (۲۵٫۵ وات در دوربین)؛ و 802.3bt تا ۶۰ یا ۹۰ وات (۵۱ یا حدود ۷۱ وات در دوربین). بیشتر دوربین‌های ثابت کی دی تی 802.3af را با حداکثر مصرف تقریبی ۶ تا ۱۳ وات ذکر کرده‌اند، اسپید دام‌ها 802.3at (۲۵ تا ۳۰ وات) و مدل‌های ضدانفجار 802.3bt (۶۰ وات). حداکثر مصرف همهٔ دوربین‌ها را جمع بزنید و مجموع را با کمی حاشیه (۲۰ درصد قاعدهٔ رایجی است) زیر بودجهٔ PoE سوئیچ نگه دارید: ۸ دوربین ۹ واتی ۷۲ وات می‌خواهند و سوئیچی با بودجهٔ ۱۲۰ وات کافی است. طول کابل حداکثر ۱۰۰ متر است و برای توان کامل PoE باید کابل مسی خالص (نه آلومینیوم با روکش مس) به کار برود.

اول برق را بررسی کنید: شب‌ها LEDهای IR (و در بعضی مدل‌ها هیتر) مصرف را بالا می‌برند، پس دوربینی که روی پورت PoE یا سوئیچی است که از قبل به سقف توانش رسیده، یا در انتهای کابل بلند یا نامرغوب است، دقیقاً همان موقع ممکن است ری‌استارت شود. بعد کابل را ببینید: اترنت حداکثر ۱۰۰ متر برد دارد و کابل آلومینیومی با روکش مس (CCA) و سوکت RJ45 بد پرس‌شده یا خیس باعث قطعی می‌شود. دو دستگاه با IP یکسان، آپلینک پرترافیک سوئیچ یا حلقهٔ شبکه هم دوربین‌ها را از دسترس خارج می‌کند؛ پس برای هر دوربین آدرس ثابت یا رزروشده بدهید و با یک کابل کوتاه و سالم، دوربین را مستقیم به لپ‌تاپ وصل کنید و آزمایش کنید. اگر مشکل ماند، فریمور را به‌روز کنید و لاگ دوربین و سوئیچ را برای رخدادهای ری‌استارت یا PoE ببینید.

H.265 (به نام HEVC) معمولاً در کیفیت مشابه ۳۰ تا ۵۰ درصد کمتر از H.264 بیت‌ریت می‌خواهد که در پهنای باند و فضای ذخیره‌سازی صرفه‌جویی می‌کند، اما رمزگشایی آن توان پردازشی بیشتری می‌طلبد و ضبط‌کننده‌ها، پخش‌کننده‌ها و بعضی مرورگرهای قدیمی‌تر ممکن است آن را پشتیبانی نکنند. H.264+‎ و H.265+‎ حالت‌های اختصاصی هر سازنده برای کدک هوشمند هستند که در صحنه‌های کم‌تحرک بیت‌ریت را باز هم کم می‌کنند؛ رفتارشان از برندی به برند دیگر فرق دارد، پس با ضبط‌کنندهٔ خودتان آزمایششان کنید. اگر ضبط‌کننده و دستگاه‌های نمایش پشتیبانی می‌کنند از H.265 استفاده کنید و H.264 را برای سازگاری نگه دارید، مثلاً روی استریم فرعی که گوشی یا رایانه‌های قدیمی می‌بینند. MJPEG جریان‌های بسیار حجیم می‌سازد و فقط برای اسنپ‌شات یا نرم‌افزارهای خاص به کار می‌آید.

استریم اصلی رزولوشن کامل را حمل می‌کند و معمولاً همان است که ضبط می‌شود؛ استریم فرعی نسخهٔ کم‌رزولوشن است (مثلاً حدود ۶۴۰ در ۳۶۰ با بیت‌ریتی خیلی کمتر از ۱ مگابیت بر ثانیه) که برای نمایش زندهٔ چند دوربین و گوشی به کار می‌رود، و استریم سوم می‌تواند هم‌زمان به یک اپ موبایل یا سیستم دیگر سرویس بدهد. بیشتر دوربین‌های کی دی تی خروجی سه‌استریم (Triple Stream) اعلام کرده‌اند، یعنی سه جریان مستقل دارند. دیدن شبکهٔ ۱۶ دوربین روی استریم‌های فرعی کسری از پهنای باند و توان پردازشی ۱۶ استریم تمام‌رزولوشن را می‌خواهد و فقط وقتی یک دوربین را تمام‌صفحه باز می‌کنید به استریم اصلی می‌روید. استریم اصلی را بر اساس نیاز ضبط و استریم فرعی را آن‌قدر پایین تنظیم کنید که کندترین دستگاه یا لینک نمایش تحمل کند.

ONVIF یک استاندارد باز است که باعث می‌شود دوربین، ضبط‌کننده و نرم‌افزار سازنده‌های مختلف با هم کار کنند. پروفایل S مبانی را پوشش می‌دهد (پخش زندهٔ ویدیو، کشف دستگاه و کنترل PTZ)، پروفایل G ذخیره‌سازی روی خود دوربین را (جستجو و پخش فیلم‌های ذخیره‌شده روی کارت حافظهٔ دوربین)، و پروفایل T پخش پیشرفته از جمله H.265، تنظیمات تصویر و رویدادهایی مثل حرکت یا دست‌کاری دوربین را. در دیتاشیت‌های کی دی تی پروفایل S برای دوربین‌های ابتدایی و برخی مدل‌های تخصصی و پروفایل‌های S و G و T برای بیشتر مدل‌های سری Smart ذکر شده است؛ پس مطمئن شوید دوربین و ضبط‌کننده پروفایل‌های یکسانی را پشتیبانی می‌کنند.

فقط محصولی که سازنده‌اش آزمون رسمی انطباق ONVIF را گذرانده و ONVIF آن را در پایگاه دادهٔ عمومی خود ثبت کرده باشد «ONVIF Conformant» است و فقط چنین محصولی مجاز است از نشان پروفایل‌های ONVIF استفاده کند؛ عبارت «سازگار» صرفاً ادعای خود سازنده است و هیچ ثبت عمومی پشت آن نیست. تأییدیه برای یک مدل، نسخهٔ فریمور و پروفایل مشخص صادر می‌شود و در سایت رسمی ONVIF فهرست شده است؛ پس مدل دقیق را همان‌جا بررسی کنید یا اعلامیهٔ انطباق (Declaration of Conformance) را بخواهید. حتی دستگاه دارای تأییدیه هم ممکن است همهٔ امکانات اضافه (مثل تنظیمات آنالیتیک یا حالت‌های کدک هوشمند) را از طریق ONVIF در اختیار نگذارد؛ بنابراین نمایش زنده و ضبط معمولاً کار می‌کند اما امکانات پیشرفته شاید به پروتکل یا SDK خود سازنده نیاز داشته باشد. پیش از خرید برای سیستم چندبرندی، فهرست پروفایل‌های دوربین و ضبط‌کننده را مقایسه کنید و اول یک دوربین را آزمایش کنید.

معمولاً بله، از طریق ONVIF یا RTSP: وقتی هر دو طرف پروفایل ONVIF یکسانی را پشتیبانی کنند، نمایش زنده، ضبط و کنترل PTZ معمولاً کار می‌کند و دیتاشیت‌های کی دی تی برای یکپارچه‌سازان API، CGI و SDK هم ذکر کرده‌اند. امکانات پیشرفته مثل رویدادهای آنالیتیک، حالت‌های کدک هوشمند، پخش از کارت حافظهٔ دوربین و بعضی تنظیمات تصویر ممکن است فقط با ضبط‌کننده‌ها و نرم‌افزار کی دی تی کامل کار کنند؛ پس اول فهرست قابلیت‌های سیستم دیگر را ببینید. یک دوربین را برای آزمایش اضافه کنید و پیش از اجرای کل پروژه، استریم، فریم‌ریت، پشتیبانی H.265 و رویدادهای موردنیازتان را بررسی کنید. اگر سیستم دیگر آدرس استریم می‌خواهد، از آدرس RTSP استریم اصلی یا فرعی استفاده کنید.

RTSP (پروتکل پخش بلادرنگ) روش استاندارد درخواست پخش زندهٔ ویدیو از دوربین است؛ دوربین به‌طور پیش‌فرض روی پورت ۵۵۴ گوش می‌دهد و خود ویدیو را روی RTP می‌فرستد. در پخش‌کننده‌ای مثل VLC یک استریم شبکه را با نشانی‌ای به شکل rtsp://username:password@camera-IP:554/path باز می‌کنید؛ path (که استریم اصلی یا فرعی را انتخاب می‌کند) در هر سازنده فرق دارد و در دفترچهٔ دوربین آمده است یا از طریق ONVIF از خود دوربین خوانده می‌شود. اگر تصویر روی Wi-Fi یا VPN پرش می‌کند، انتقال را از UDP به TCP تغییر دهید. RTSP به‌طور پیش‌فرض رمزگذاری نشده است، پس فقط داخل شبکهٔ محافظت‌شده از آن استفاده کنید و هرگز آن را روی اینترنت باز نکنید.

آنالیتیک لبه (Edge) روی خود دوربین اجرا می‌شود و وقتی چیزی از یک خط مجازی عبور کند، وارد یا خارج ناحیه شود، پرسه بزند یا سریع حرکت کند، رویداد ثبت می‌کند یا ضبط را شروع می‌کند؛ بسیاری از مدل‌های کی دی تی عبور از خط، نفوذ به ناحیه و ورود و خروج از ناحیه را ذکر کرده‌اند، در حالی که طبقه‌بندی انسان و خودرو فقط در مدل‌های خاصی هست و باید دیتاشیت را ببینید. محدودیت‌ها از پردازندهٔ کوچک دوربین و خود تصویر می‌آیند: هدفی که خیلی کوچک، خیلی دور، نیمه‌پنهان یا از زاویهٔ تند دیده شود از دست می‌رود و باران، برف، حشرات، سایه، نور خودروها و تکان خوردن درخت‌ها هشدار کاذب می‌سازند. طبقه‌بندی انسان و خودرو از تشخیص حرکت ساده قابل‌اعتمادتر است و به‌عنوان قاعدهٔ سرانگشتی، هدف باید دست‌کم تراکم مشاهده (۶۲٫۵ پیکسل بر متر، یعنی حدود ۱۰۰ پیکسل برای یک آدم ایستاده) را در دورترین نقطهٔ ناحیه داشته باشد. آنالیتیک را کمک اپراتور بدانید، نه جایگزین او.

نواحی تشخیص را فقط جایی بکشید که رویداد مهم است و درخت، پرچم، خیابان پرتردد، سطوح بازتابنده و آسمان را کنار بگذارید؛ به‌جای تشخیص حرکت ساده پیکسلی، از قانون خط یا ناحیه با جهت و حداقل اندازه استفاده کنید. اول خود تصویر را درست کنید: نوردهی مناسب، بدون بازتاب شدید IR از دیوارهای نزدیک و لنز تمیز، چون نویز و خیرگی شب از محرک‌های رایج هستند. حشرات و تار عنکبوت نزدیک لنز یا LEDهای IR شب‌ها لکه‌های متحرک می‌سازند؛ پس دوربین را مرتب تمیز کنید و از لامپ‌های جذب‌کنندهٔ حشره دور نگه دارید. حساسیت را پله‌پله بالا ببرید، یک یا دو هفته شب و در هوای بد آزمایش کنید و پیش از ارسال هشدار از زمان‌بندی یا حداقل ماندگاری چند ثانیه‌ای استفاده کنید.

دوربین روی کارت microSD خودش، پیوسته یا هنگام رویداد، ضبط می‌کند و دیتاشیت‌های کی دی تی بسته به مدل اسلات کارت از ۱۲۸ تا ۵۱۲ گیگابایت را ذکر کرده‌اند؛ در مدل‌هایی که ANR دارند، دوربین پس از قطعی شبکه، ویدیوی ذخیره‌شده را می‌فرستد تا فاصله‌های ضبط‌کننده پر شود. ظرفیت به بیت‌ریت بستگی دارد: با ۴ مگابیت بر ثانیه، یک استریم روزانه حدود ۴۳ گیگابایت مصرف می‌کند، پس کارت ۲۵۶ گیگابایتی حدود ۶ روز جا دارد و با ۲ مگابیت بر ثانیه حدود ۱۲ روز. کارت را پشتیبان بدانید، نه ضبط اصلی، چون کوچک است، فرسوده می‌شود و ممکن است همراه دوربین دزدیده شود. برای محاسبهٔ فضای هارد از «محاسبه‌گر فضای هارد» در خدمات پس از فروش سایت کی دی تی استفاده کنید.

از کارت microSD با دوام بالا (صنعتی یا مخصوص نظارت) که برای ضبط پیوسته ساخته شده استفاده کنید، چون کارت‌های معمولی خانگی برای نوشتن گاه‌به‌گاه ساخته شده‌اند و در ضبط شبانه‌روزی خیلی زودتر فرسوده می‌شوند. ظرفیتی را انتخاب کنید که از حداکثر مجاز در دیتاشیت دوربین (مثلاً ۲۵۶ گیگابایت) بیشتر نباشد و کلاس سرعت دست‌کم Class 10 (U1) باشد، از فروشندهٔ معتبر بخرید چون کارت تقلبی رایج است و کارت را پیش از استفاده داخل خود دوربین فرمت کنید. هر از گاهی وضعیت کارت را در صفحهٔ وب دوربین بررسی کنید، پیش از رسیدن کارت به سقف دوام اعلام‌شده، آن را عوض کنید و یک کارت یدکی در محل نگه دارید.

از اصول شروع کنید: رمز کارخانه را در اولین ورود به رمزی طولانی و یکتا (دست‌کم ۱۲ نویسه) تغییر دهید، حساب‌های بی‌استفاده را حذف یا غیرفعال کنید و هرگز دوربین را با رمز پیش‌فرض رها نکنید، چون بات‌نت‌ها اینترنت را دقیقاً برای همین اسکن می‌کنند. فریمور را به‌روز نگه دارید و سرویس‌هایی را که استفاده نمی‌کنید، مثل UPnP، P2P یا دسترسی ابری، Telnet، SSH و FTP خاموش کنید و برای صفحهٔ وب از HTTPS استفاده کنید. دوربین‌ها را در یک بخش شبکهٔ جدا (VLAN) بگذارید که فقط ضبط‌کننده و رایانهٔ مدیر به آن دسترسی داشته باشد و به آن‌ها اینترنت مستقیم ندهید. حساب‌های کاربری و قوانین دسترسی را سالی یک یا دو بار مرور کنید.

پورت‌فوروارد کردن صفحهٔ وب و پورت RTSP دوربین را در معرض کل اینترنت می‌گذارد، جایی که اسکنرهای خودکار زود آن را پیدا می‌کنند و رمزهای پیش‌فرض یا ضعیف و آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده را امتحان می‌کنند. UPnP به دستگاه اجازه می‌دهد بدون اینکه از شما بپرسد خودش پورت‌هایی را روی روتر باز کند، و P2P (دسترسی ابری) به یک اپ اجازه می‌دهد با شمارهٔ سریال از طریق یک سرور به دوربین برسد؛ هر دو راحت‌اند اما سطح حمله را بزرگ می‌کنند، پس اگر نیاز ندارید خاموششان کنید. برای دیدن از راه دور از VPN به شبکهٔ محل نصب استفاده کنید (یا سرویس دسترسی از راه دور امنی که به آن اعتماد دارید) و خود دوربین‌ها را از بیرون غیرقابل‌دسترس نگه دارید. اگر مجبورید چیزی را منتشر کنید، فقط همان یک پورت لازم را باز کنید و از HTTPS و رمز قوی استفاده کنید.

یک VLAN جدا برای دوربین‌ها بسازید (مثلاً VLAN 20)، پورت‌های دوربین را روی سوئیچ به آن اختصاص دهید و آن را یا با اتصال ضبط‌کننده به همان VLAN یا از طریق ترانک تگ‌دار به ضبط‌کننده برسانید. روی روتر یا فایروال فقط اجازه دهید ضبط‌کننده یا نرم‌افزار مدیریت ویدیو و رایانهٔ مدیر به دوربین‌ها برسند و دوربین‌ها را از دسترسی به اینترنت و VLANهای دیگر ببندید. کشف خودکار دوربین (ONVIF WS-Discovery) معمولاً فقط داخل یک VLAN کار می‌کند، پس اگر ضبط‌کننده در VLAN دیگری است دوربین‌ها را با آدرس IP اضافه کنید. آدرس‌ها را ثابت یا رزروشده بگذارید و پورت‌های بی‌استفادهٔ سوئیچ را غیرفعال کنید؛ مراحل دقیق تنظیم VLAN به مدل سوئیچ بستگی دارد.

هنگام نصب دوربین و سپس هر ۶ تا ۱۲ ماه، یا هر وقت رفع نقص امنیتی اعلام شد، به‌روزرسانی را بررسی کنید، چون به‌روزرسانی فریمور اشکال‌ها را هم رفع و سازگاری را بهتر می‌کند. فایل مخصوص مدل دقیق دوربین را از بخش دانلود سایت کی دی تی بگیرید، از تنظیمات پشتیبان بگیرید و هنگام به‌روزرسانی هرگز برق یا شبکه را قطع نکنید. اول یک دوربین را به‌روز کنید و ببینید ضبط‌کننده هنوز با آن کار می‌کند، بعد بقیه را دسته‌دسته به‌روز کنید و فایل نسخهٔ قبلی را نگه دارید تا اگر لازم شد برگردید.

علت معمول بازتاب نور IR به لنز است: دیوار، تیر یا پنجره‌ای نزدیک جلوی دوربین یا گنبد کثیف، خیس یا خط‌خورده، یا حشرات و تار عنکبوت روی لنز یا LEDها. گنبد و لنز را تمیز کنید، دوربین را جابه‌جا کنید یا از سطوح نزدیک برگردانید و هرگز دوربین IR را پشت شیشهٔ پنجره نگذارید (IR آن را خاموش کنید و محل را با نور دیگری روشن کنید). اگر تصویر روز واضح ولی شب نرم است، فوکوس با نور IR جابه‌جا شده؛ پس شب دوباره فوکوس کنید یا از لنز موتورایز با فوکوس خودکار استفاده کنید، و چون نوردهی طولانی شب اشخاص متحرک را محو می‌کند، بیشترین زمان شاتر را محدود کنید. دوربین‌های تارت (بدون گنبد) و دوربین‌هایی که نورافکن جداگانه دارند کمتر دچار بازتاب از پوشش می‌شوند.

بله. دوربین‌ها و ضبط‌کننده (یا کارت microSD خود دوربین) کاملاً روی شبکهٔ محلی کار می‌کنند، پس ضبط و نمایش زنده در محل به اینترنت نیاز ندارد. اینترنت فقط برای دیدن از بیرون، سرویس‌های ابری، اعلان‌های فوری و به‌روزرسانی آنلاین لازم است؛ از یک سرور NTP محلی (مثلاً روی روتر یا ضبط‌کننده) استفاده کنید تا زمان ثبت‌شدهٔ رویدادها درست بماند. برای دسترسی از راه دور بدون باز کردن دوربین‌ها روی اینترنت از VPN استفاده کنید، نه پورت‌فوروارد.