Intrusion Alarm System

سیستم سیمی پایدارترین گزینه است: سنسورها باتری ندارند که نیاز به تعویض داشته باشد، در برابر تداخل و پارازیت رادیویی مصون‌اند و با مقاومت انتهای خط (EOL) قطع یا اتصال کوتاه کابل هم توسط پنل تشخیص داده می‌شود؛ بنابراین برای ساختمان نوساز یا هنگام بازسازی که می‌توان کابل را داخل لوله کشید، انتخاب اول است. سیستم بی‌سیم در خانه و دفتر ساخته‌شده سریع و بدون تخریب نصب می‌شود و جابه‌جا کردن سنسورها ساده است، اما باتری هر سنسور معمولاً هر ۲ تا ۵ سال باید عوض شود، بُرد رادیویی باید در محل آزمایش شود و سیستم باید دوطرفه و دارای نظارت (Supervision) باشد تا قطع ارتباط یک سنسور یا پارازیت گزارش شود. در بسیاری از پروژه‌ها بهترین راه، پنل هیبرید است: سنسور سیمی هر جا کابل‌کشی آسان است و سنسور بی‌سیم برای نقاطی که کابل‌کشی به آن‌ها سخت است. پنل KB-M2 کی دی تی هیبرید است؛ ۶ زون سیمی روی برد دارد که تا ۱۹۲ زون قابل توسعه است و تا ۱۰۰ تجهیز بی‌سیم دوطرفهٔ ۸۶۸ مگاهرتز را پشتیبانی می‌کند.

هر سیستم دزدگیر از چند بخش اصلی تشکیل می‌شود: پنل یا مرکز کنترل که مغز سیستم است و وضعیت زون‌ها را پایش می‌کند و تصمیم می‌گیرد؛ کیپد، ریموت یا اپلیکیشن موبایل برای مسلح و غیرمسلح کردن؛ سنسورها مثل چشمی (PIR)، مگنت در و پنجره، سنسور شیشه‌شکن و سنسور لرزشی؛ آژیر داخلی و خارجی، معمولاً همراه با فلاشر؛ و ماژول ارتباطی (تلفن‌کننده) که رویدادها را از طریق خط تلفن ثابت، شبکهٔ موبایل یا اینترنت گزارش می‌دهد. منبع تغذیه با باتری پشتیبان هم باعث می‌شود همهٔ این اجزا هنگام قطع برق به کار ادامه دهند. هر سنسور، با سیم یا به‌صورت بی‌سیم، به یک زون یعنی یک ورودی شماره‌دار روی پنل وصل می‌شود و پنل بر اساس نوع زون و حالت مسلح بودن سیستم تصمیم می‌گیرد که تغییر وضعیت آن آلارم به حساب بیاید یا نه.

طراحی را لایه‌ای انجام دهید: اول محیط پیرامونی، یعنی مگنت روی هر در، پنجره یا درِ بالکن که سارق بتواند به آن برسد؛ بعد فضای داخلی، یعنی چشمی (PIR) روی مسیرهایی که سارق ناچار از آن‌ها عبور می‌کند، مثل راهرو و پذیرایی؛ و در آخر حفاظت نقطه‌ای برای گاوصندوق یا کمد اشیای قیمتی. همهٔ راه‌های ورود، از جمله بالکن، دریچهٔ پشت‌بام، نورگیر و دیوار مشترک با واحد همسایه، را فهرست کنید و برای هر سنسور یک زون جدا در نظر بگیرید تا دقیقاً معلوم شود کدام نقطه تحریک شده است. به‌عنوان نمونهٔ رایج، یک آپارتمان ۱۰۰ تا ۱۲۰ متری معمولاً یک مگنت برای در ورودی، ۳ مگنت برای درهای بالکن و پنجره‌های در دسترس، ۳ چشمی و یک دتکتور دود می‌خواهد، به‌اضافهٔ یک کیپد کنار در ورودی و یک آژیر داخلی: روی هم ۸ زون، و با حدود ۲۵ درصد ذخیره برای توسعهٔ بعدی می‌شود ۸ × ۱٫۲۵ = ۱۰، یعنی پنلی با دست‌کم ۱۰ زون انتخاب کنید.

کیپد را داخل فضای حفاظت‌شده و نزدیک در اصلی، روی مسیر ورود نصب کنید تا در مهلت تأخیر ورود به آن برسید، و جایی که از بیرون و از پشت شیشه دیده نشود. پنل (مرکز) را جای دیگری و دور از دید نصب کنید، مثلاً داخل کمد یا اتاق تأسیسات، در محدودهٔ پوشش یک چشمی و نزدیک برق و شبکه، تا سارق نتواند در همان مهلت تأخیر ورود آن را پیدا و تخریب کند. آژیر خارجی را روی دیواری که از خیابان دیده می‌شود و تا جای ممکن بالا نصب کنید، معمولاً ۳ متر یا بیشتر، تا بدون نردبان در دسترس نباشد؛ آژیر داخلی را هم جایی بگذارید که نتوان سریع به آن رسید و خاموشش کرد، مثلاً بالای دیوار راهرو. اگر پنل از شبکهٔ موبایل استفاده می‌کند، پیش از نصب نهایی قدرت آنتن را در همان محل بررسی کنید.

زون آنی (Instant) در حالت مسلح بلافاصله آلارم می‌دهد و برای پنجره‌ها و نقاطی به کار می‌رود که روی مسیر ورود نیستند. زون تأخیری (Delay)، معمولاً روی در ورودی اصلی، مهلت تأخیر ورود را شروع می‌کند تا کاربر به کیپد برسد و زون پیرو (Follower)، مثل چشمی راهروی بین در و کیپد، به‌طور عادی آنی است مگر اینکه پیش از آن مهلت تأخیر ورود شروع شده باشد. زون ۲۴ ساعته حتی وقتی سیستم غیرمسلح است فعال است و برای مدار تمپر، گاوصندوق و سنسورهای فنی مثل نشت آب به کار می‌رود؛ زون پانیک (Panic) هم ۲۴ ساعته است و می‌توان آن را با آژیر یا بی‌صدا (فقط ارسال پیام) تنظیم کرد. زون حریق برای دتکتور دود هم همیشه فعال است و با الگوی آژیر و گزارش متفاوتی اعلام می‌شود تا با سرقت اشتباه گرفته نشود.